mad heart.

naka upo sa upuan sa isang malaking kwarto. nakatungo ang ulo habang nakatali ang kamay. hindi na ako magsasalita. ang kulit ng pulis. paulit ulit ang tanong. hindi marunong tumigil. hindi marunong bumitaw muna sa usapan. talak ng talak. napagod na ako sa kakasagot. ipagpipilitan pa rin niya ang kanya. anong silbi ng mga salita ko kung hindi din naman pakikinggan? nasabi ko nga ang sagot pero hindi naman pinaniniwalaan. anong silbi? parang tinali ang bibig ko.

sa upuang ito naramdaman kong ako'y unwanted. tingin ko sa sarili ay tropeyo. may ningning pero sa totoo lang gamit lang siya. ginagamit lang ako.

tumahimik ang pulis. nangawit siguro ang bibig. silencio.
kinakain na ng tenga ko ang katahimikan
nakakairita ang tunog
hindi ko matagalan
hanggang narinig ko ang malakas na sunod sunod na kabog
ang puso kong nagngingitngit sa galit.

diretsong baluktot

dirediretso lang na baluktot. go lang ng go hanggang bumalik ka sa unang pinanggalingan mo.
ganun naman parati pakomplikado ng pakomplikado tapos babalik ulit sa basics.
buti na lang walang reset button or retry ang buhay kung hindi wala tayo natutunan, maspspoil lang. "if i only had another chance" bakit kelangan umasa sa 2nd chance? di mo inayos yung una.
pero its also a matter of accepting it. kaso may limitasyon wag abuso. tapos babanat ng "can we start things all over?" mas gusto ko pa yun eh kesa give me another chance kasi yung give me another chance soooper late na. better late than never ba? mag absent ka na lang forever. dropout ganun. nagpakalate ka pa. pumasok ka na lang sa ibang school. bakit kasi malalate pa kung alam mo naman na ayan na, malapit ka na tamaan ng truck titigan mo pa bago ka umiwas...at madeads. momoy na deads ka na. nasa sine ka? kanya kanyang storya ang tao, kanya kanyang pelikula. pero makinig ka your life story is like a movie, but not a movie. your life is not a movie, its reality. "ahh hindi documentary yung akin" tangina. documentary films document reality dumb dumb. ang hirap sa tao salita ng salita kala mo alam nila hindi naman. if you dont know what you're talking about then ask, wag mag marunong mapapahiya ka lang. pwede naman magtry pero sa close mo lang baka mapahiya ka. pero minsan sa close mo pa ikaw napapahiya kawawa ka naman. ang trick diyan is accept it. o sige nadapa ka infront of everybody accept it. shrug it off your shoulder. its a part of life you get to trip and fall. whats important is how you bounce back. parang bola lang yan. uuntog ka sa sahig bago ka umangat sa ere. tapos pag masyado na mataas ang tingin mo sa sarili mo, ayan uuntog ka ulit. pag naging mayabang, nasobrahan sa hangin. puputok ang bola. gigising ka na sa mahaba mong pantasya...masakit pala, nakakaiyak pala. masaya pala. ok pala eh. ganyan ang buhay diretsong baluktot. kaya interesting ang buhay you never know whats coming for you. nasa sayo na pano mo haharapin ang itatapon sayo. saya :) love to live