losing the inspiration

i've been wanting to write again but i couldn't. no inspiration? im really not sure.
i find it lame when people tell me they need inspiration to write, to dance, to perform or to do whatever. Lame because they depend on other things to get them on the go. or maybe lame because they knew Edgar Allan Poe had to drink first before he writes? The norms of this world build who you are. but should it be that way?

Can losing the inspiration be the inspiration? yes, and only some could find the sense in it. It can be the drive for you to write again, dance, or just wake up everyday. the feeling of having no soul, makes you want to have a soul. and it is your journey to get that want. for the emptiness inside is never filled by another, but it is filled by self. others only patch the hole that defines your emptiness, they can only pacify but never satisfy.

find the beauty in the mess, it is a world not everyone is willing to explore. they look at the mess and just see it as is. thats why they hate it, why they always want to get away, to escape from. maybe finding the beauty in the mess brings peace in self. there just agitated because they are not in their comfort zone. but how can it be a comfort zone if you're not willing to make it one?

i could lead this entry to the norms and how i hate and love them. but i feel i've reached my point. losing the inspiration is my inspiration.

pintura

pumunta ako sa hardware store para bumili ng pintura. tinignan ko ang swatch, at hirap akong piliin kung anong kulay ng green ang gusto ko. Pinikit ko ang mata ko at naimagine ko na ang kwarto ko na may pader na berde. "Kuya itong green" inuwi ko ang lata sa bahay tinignan ng mabuti at naisip, "mehn ang ganda! pero hindi tama"

bumalik ako sa hardware store at kumuha ng blue, yellow at puti na pintura. inuwi ko ng may ngiti at excitement sa mukha. naiisip ko pa rin yung green na gusto ko pero iniisip ko mas maganda ang kalalabasan ng halo nitong mga ito.

sa isang malaking lalagyan naglagay ng blue, at saka nilagyan ng yellow. makikita mo yung diffusion of color how it blends with each other, blue trying to get in the yellow and vise versa. hinalo ko, hinayaan, hinalo at habang tumatagal dagdag ng blue, dagdag ng yellow at nakukuha ang tamang green :) minsan naooverpower ng blue ang yellow, pero ayos lang may yellow pa para ibalanse ang lahat pero masyadong green. kaya dagdag ng white, importante na may puti to bring that right mix and right lightness to the harsh shade thats been happening.

ng maubos na ang panghalo, kung ano man dinatnan nagpaghahalo ko yun ang pinahid ko sa pader. it might not be like the green na gusto ko nung una, but this is just right.

___________

may ideal something tayo sa buhay, pero hindi naman yun talaga ang gusto mo. mas maganda yung darating lang, dahan dahan mong makikita kung ano ang kalalabasan ng lahat. and it would be prettier and much more perfect than your ideal one. minsan sobrang gulo, kaya kelangan ng magbabalance. andiyan si Lord para gabayan ka, kayo, tayo. things will fall into place.

Birthday Month Symptoms

1. nawawala ang interest ko sa lahat pati sa pagsasayaw
2. pabalikbalik ako sa kusina pero wala lang
3. hindi ako makapag isip ng maayos
4. hindi ako mapakali
5. nagbibilang ng araw hanggang umabot ang kaarawan
6. i find my self walking in circles some time in a day
7. feeling ko busy ako pero hindi (wala ako ginagawa)
8. tinatamad ako gumalaw
9. gusto ko mag-isa, magdrama
10. malungkot ako...

haaay birthday month...kala ko magbabago ka this year pero hindi. 10 days...pero 3:25am na pala so 9 days na lang. this time of the year where everything i hold so close to me drops to the floor and i go to a trance. para bang may ufo sa may ulunan ko at cinocontrol nila utak ko. or hindi siguro aligned ang mga planets at nagiiba ang behavior ko? whatdawhodaaaaaaaaaahhhhhh
hindi ko alam kung may sakit ako kasi itong paghinga ko iba, bigat ng puso ko, nagkakasalubong ang kilay ko...ayaw na, naiiyak na ako sa inis, dahil wala ako magawa kelangan ko talaga siya daanan. walang shortcut, walang fast lane, walang e-pass, walang turbo...walang fastforward, walang skip...pfft. sana july na!

tukmol

sakay pauwi galing ust. tahimik sa loob ng jeep. ang ingay lang na maririnig ay ang pagpreno, ang pag para at ang cd player ni manong driver...biglang "demonyo siya, habang buhay" natigil ako, at bglang naka-tune in ang tenga sa bibig niya. matanda yung katabi ko, payat, nakakalbo na o maputi buhok niya, naka-maong, at de kwelyo na pang-taas. tumahimik ulit. "pinitik ng putangina yung tenga ni tukmol, tamad kasi. tukmol kasi" hindi ko masabi kung baliw si tanda, or traumatized. "pinalo niya ng pinalo, hinawakan ang leeg, tapos hindi na gumalaw si tukmol" pinikit ko ang mata ko, pero naririnig ko pa rin. umurong ako ng onti pero katabi ko pa rin siya. ramdam ko ang sakit ng kwento ni tanda, ang kanyang nakita, siguro sayang din at di niya natulungan si tukmol. "maawa po kayo manong drayber, hanggang sa kanto, wala akong pera. maawa na kayo" bigla siya bumunot sa bulsa at naglabas ng marlboro black, sinindihan...

haaay tukmol, wala kang pera pero may pang bisyo ka. wala kang nagawa kaya ngayon nagkakalat ka. wala kang pamasahe pero asa loob ka ng jeep. tukmol, gamitin ang nakaraan para malampasan ang araw araw.

diretsong baluktot

dirediretso lang na baluktot. go lang ng go hanggang bumalik ka sa unang pinanggalingan mo.
ganun naman parati pakomplikado ng pakomplikado tapos babalik ulit sa basics.
buti na lang walang reset button or retry ang buhay kung hindi wala tayo natutunan, maspspoil lang. "if i only had another chance" bakit kelangan umasa sa 2nd chance? di mo inayos yung una.
pero its also a matter of accepting it. kaso may limitasyon wag abuso. tapos babanat ng "can we start things all over?" mas gusto ko pa yun eh kesa give me another chance kasi yung give me another chance soooper late na. better late than never ba? mag absent ka na lang forever. dropout ganun. nagpakalate ka pa. pumasok ka na lang sa ibang school. bakit kasi malalate pa kung alam mo naman na ayan na, malapit ka na tamaan ng truck titigan mo pa bago ka umiwas...at madeads. momoy na deads ka na. nasa sine ka? kanya kanyang storya ang tao, kanya kanyang pelikula. pero makinig ka your life story is like a movie, but not a movie. your life is not a movie, its reality. "ahh hindi documentary yung akin" tangina. documentary films document reality dumb dumb. ang hirap sa tao salita ng salita kala mo alam nila hindi naman. if you dont know what you're talking about then ask, wag mag marunong mapapahiya ka lang. pwede naman magtry pero sa close mo lang baka mapahiya ka. pero minsan sa close mo pa ikaw napapahiya kawawa ka naman. ang trick diyan is accept it. o sige nadapa ka infront of everybody accept it. shrug it off your shoulder. its a part of life you get to trip and fall. whats important is how you bounce back. parang bola lang yan. uuntog ka sa sahig bago ka umangat sa ere. tapos pag masyado na mataas ang tingin mo sa sarili mo, ayan uuntog ka ulit. pag naging mayabang, nasobrahan sa hangin. puputok ang bola. gigising ka na sa mahaba mong pantasya...masakit pala, nakakaiyak pala. masaya pala. ok pala eh. ganyan ang buhay diretsong baluktot. kaya interesting ang buhay you never know whats coming for you. nasa sayo na pano mo haharapin ang itatapon sayo. saya :) love to live

pianist

touch the right notes and we'll make music
press the right keys, pleasing you and me
play and make love to the instrument
gently but firmly fondle every range

let the melody sink in so start slow
feel whats with in and sway to the rhythm
closed eyes as you caress every tune
listening to your every heartbeat

hit the highest note to the lowest one
serenade me 'til the morning sun
the movement of your fingers draw me in
i go unstable as it reaches that perfect tone

dazzled i am with the squint of smile you display
hypnotized in the lovely music you play
o' dear pianist you lift my soul high
you have that charm that makes my heart fly...

kotse

mga pormadong kotse na may kanya kanyang special features mula sa kaha, sa gulong, sa interior at sa kung hanggang saan pwedeng ito itakbo. ang daming kotse na pwede ko sakyan pero pinapapili lang ako ng isa...hindi ba pwedeng isa per day ang kotse ko? para hindi ako magiisip pag color coding. hindi ba pwedeng dalawa para salit salit. gulo ng isipan hindi maunawaan...sabay sabay ko kasi sila tinitignan. anong kotse nga ba ang mas matimbang? anong kotse ba ang mas ok sa safety features? para pag nabangga onting untog lang buhay pa. anong kotse ba yung makakasabay sa bilis na gusto ko? one of a kind ang mga kotseng ganun, mahal kung nagkataon. anong kotse ang pwede ko itago at imaintain hanggang pag tanda ko?

parang nasa car show ang puso ko ngayon. makikita mo ang family car, ang sedan na pang dalawahan lang, ang pick up para sa maramihan, ang van para sa biyahe, ang naka set up ng magandang sounds na kotse, at madami pang ibang kotse na umaaligid.

anong kotse sasakyan ko...eh teka marunong na ba ako magdrive?

sarili

tatakbo uupo gugulo ang buhok titingin iiling tatawa ngingiti
hindi ko alam saan pupunta ang layo ng tinatakbo niya
hahabulin ang hininga hahawakan ang ulo di malaman ang gagawin niya
andaming tumatakbo sa isipan dahil hindi pa kayang mamili sa iilan
hawak hawak ang kanyang mga braso nilalamig sa kalaliman ng gabi
hindi na niya maramdaman nawawala na ang tamis ng alaala
uupo sa gitna ng kalsada titignan ang kapiligiran
hmmm wala naman talaga siyang hinahabol kundi sarili niya.
maglalakad itutuloy ang paghahanap pero saan nga ba papunta?
parepareho nating hinahanap ang taong mamahalin natin
pareparehong andito pa rin tayo lahat naghahanap
pero sa katotohanan ang taong mamahalin ay andiyan lamang
..at yun ay ikaw.

Usapang lasing

Nagkataon na araw ng puso ko bukas. araw ng mga puso natin.
naiwan kaming tatlong magkaibigan, hindi kami iniwan pinili lang namin na hindi sumama.
Dala ng lungkot, nagkayayaan uminom. takte tatlo lang kami uminom.

Inuman friend 1:
"Namimiss ko siya" wala ng lalabo pa sa statement na yan pag ang nagsabi niyan ay isang lasing. malabo kasi bibitaw ka, tapos mamimiss mo. malabo kasi kaya mo sabihin samin pero sakanya hindi. malabo kasi hanggang hangin lang ang abot ng salita mo, walang pupuntahan.

Inuman friend 2:
"baka mapakilala mo naman ako sa friends mong girls?" sagot ko "mahalin mo muna sarili mo kasi hindi mo kakayanin na pag nawala na yung taong mahal mo. yung lalagyan mo ng pagmamahal, pag nawala yun mawawala ka din"

Ako: sa bawat tagay at shot na nilalagok natin...onti onti natin natatanggap ang mga katotohanan na pilit nating tinatago, at tinatakpan ng ngiti at saya.

Inuman friends: wow...lasing ka na nicole

ako: siguro nga. Cheers

DON’T GO HIGH SCHOOL BITCHIN

This for you NOSE-faced-girl,

I never say this from the heart, but this goes for you.
It goes with my deepest sincerity…FUCK YOU!
I was a friend to you, I put up with your self-centered bitchiness, listened to every I-always-have-a-reason-why-im-wearing-this-and-that, and your feeling pretty but you’re really not and you’re never ending great-er-ness than the OH-SO-LAME ME …well guess what bitch!?
You’re my inspiration…ill work hard enough and ill make sure you’ll need help from me…and when that happens…ill give you help, don’t worry. IM A FRIEND, but ill give you the lamest one.

Its ok to bitch me up like this, NO ISSUE. Im not very good with defending myself, but to disrespect my mom that way? I could push you off the wall and make sure I break your face more.

Sira na nga, sisirain ko pa. hindi ka man lang papasa maging hipon.

-SINCERELY YOURS, WITH MUCH PASSION AND LOVE
The girl who never did anything right in your eyes but the one you referred to as almost perfect. (I have a video to prove it)

Tapusin mo saka-NIYA

natutuwa sa bawat ngiti
Madaling mahawa sa halakhak
simpleng tingin, parang kinikiliti ang puso
pag nang ako’y hila, bumibigay ang tuhod

Bawat apak sumusunod ang mata
Bawat patak nakikinig ang puso
Tugtog ng aking buhay, sinasayawan
Onting maiaalay, pinakikiramdaman

umikot ikot ang tanong sa ulo
ang hirap iabot ang oo na inaabangan
parang highschool ang utak
nagtatantrums, pumapadyak pa mga paa

ganito talaga ang araw-araw
gusto o ayaw lang ang desisyon
nakakabugnot pero alam kong nasisiyahan na ako ang kasama
nakakaloko pero ang lahat ng pagtitiis ko para sa ka….
_________________________________________
dugtungan mo ang lahat ng sinabi ko
tapusin natin ang kwentong ito
magbabago ang storya ng sinulat ko
pag tinapos mo ang lahat ang linya sa salitang “niya”