baso

kumuha ako ng baso ng tubig, dahil nararamdaman ko ng bubuhos.
tumakbo ulit ang eksena sa isipan
*lagok ng tubig*
"Tangina mo nicole"
*pwede kong lunurin sarili k sa tubig*
"pare-pareho kayo, magsama kayong lahat"
*tuloy ang pag inom"
"the door is open..."
*gusto ko pa uminom pero ubos na*
AAAAAAAAAAAAAAHHHHH!

dahil pinipigilan ko bumuhos parang naipon yung tubig sa loob at nilulunod na ako.
hinabol ko ang paghinga ko...gusto ko na sumigaw ng help!!! pero wala naman lifeguard para sa scenario ng pagkalunod ko.

tinignan ko ang baso. eto na...buhos!! sinalo ko isa isa ang luha. at frineezer ko pagkatapos. 11yrs old ako nun
makalipas ang isa pang taon, nilabas ko uli ang baso at sinalo ko ulit ang luha.
13, 14, 15... ganun ulit. parang every year may reunion.makikita ko ang baso.
nagpapatuloy ang annual reunion hanggang sa araw na ito...
akala ko di ko na mapupuno ang napupunong baso...
sinalo ko ulit...

iyak iyak iyak...pause...iyak iyak iyak...kwento
iyak iyak iyak...may dadating... iyak iyak iyak...kwento
iyak iyak iyak...pause...

hanggang nagmelt sa tagal ng pagiyak kong 'to.
hindi na siya frozen. tubig na ulit. at sa ilang huling patak umapaw na....
puno na yung baso. at dahil matagal naipon, matagal na tinago...
biglang nagcrack ang baso, nasugatan ako pero parang normal, naisip ko ng mangyayari to
nakita kong nagkalat ang luha ko sa sahig...

bawat taon sinubukan ko naman ibuhos na lang yung luha pagkatapos ko ipunin, pero lagin may bago taon taon, magkakaroon at magkakaroon ng laman.

A tour of the unseen

A week ago i was in Bangkok, Thailand both for pleasure and for business. After two days of shopping, my mom treated herself and i to a tour. the night before the tour we had our outfits prepared, almost identical but not so :)

First off, Floating market :) i've always seen pictures of this place and being there in the boat, in the market was AAAAAHHH i felt like i was riding a national geographic roller coaster ride. Everyone was in a boat, even stores on a boat. It was literally a floating market. You have people selling fruits, clothes, bags, accessories, and even grilled food! how yummy is that. i was enjoying the chaos, the bump to bump of our boat to another, the water, the noise, other tourists enjoying, people trying to bargain. I wish i could grasp the feeling but I was having a good time just looking. But we reached a corner where they were making stalls beside the river, it was so quiet so fixed...it wasnt really appealing to me. Even one of the passengers in our boat said "its better when its noisy." My boat ride ended with me having a bbq :)

Originally after the floating market, we were supposed to be in the Grand Palace. Instead we got a side trip at the elephant village. It was nice seeing a herd of elephants walking around me. i felt like i was a fan of elephants, i mean i only see them in books and tv so to see them face to face is like "yipeee!" My mom bought a basket of bananas to feed this gentle beasts but she kept shouting terrified and excited haha when it was my turn i got a little rattled too but i got the hang of it. There snout is really slimy. Fun!

Another side trip was the handicrafts factory. I know we have this in the Philippines but i never got to see it. Walking around seeing the artist do their thing, cant help but smile. They were so damn good in what they do. Such art and what mans hands can do. but i got bored easily there.

The grand finale, the Grand Palace :) Oh what beauty of architecture and culture. Thanks to our tour guide, Christie i got a quick background of the place but i didn't listen that much because i couldn't understand her well. The gold paint, the details the colors, the temples, the statues, the respect, the prestige. wow. the most beautiful temple among all was the temple of the emerald buddha. so sparkly, royal. i sat there and just marveled at the place.

As i sat there, i thought of Jesus. slowly i realized that in the 3 stops it was all about Him. The difference between the chaotic floating market, and the soon-to-float commercialized floating market made me see more the beauty in a mess. We are a mess but He still finds us beautiful despite all the shit that we've been into. Holding the rough dry skin of the elephant was a reminder that He is God, how great He is to have in mind to create such creature. Ang galing eh. The hands of a handicrafts man creating this image from a block of wood with such imagination, this was a man what more God's creation? Looking around the temple of the emerald buddha made me want to cry...all of this gold, the effort of preservation, the respect, honor and love the people had for a non-living god compared to what man did to Jesus when he was here, they spit, hit, made fun of Him, and killed him. What did buddha do to deserve this treatment? what did Jesus do to deserve this from man?

It was a tour of the unseen, a tour of display of what God really wants me to see.

losing the inspiration

i've been wanting to write again but i couldn't. no inspiration? im really not sure.
i find it lame when people tell me they need inspiration to write, to dance, to perform or to do whatever. Lame because they depend on other things to get them on the go. or maybe lame because they knew Edgar Allan Poe had to drink first before he writes? The norms of this world build who you are. but should it be that way?

Can losing the inspiration be the inspiration? yes, and only some could find the sense in it. It can be the drive for you to write again, dance, or just wake up everyday. the feeling of having no soul, makes you want to have a soul. and it is your journey to get that want. for the emptiness inside is never filled by another, but it is filled by self. others only patch the hole that defines your emptiness, they can only pacify but never satisfy.

find the beauty in the mess, it is a world not everyone is willing to explore. they look at the mess and just see it as is. thats why they hate it, why they always want to get away, to escape from. maybe finding the beauty in the mess brings peace in self. there just agitated because they are not in their comfort zone. but how can it be a comfort zone if you're not willing to make it one?

i could lead this entry to the norms and how i hate and love them. but i feel i've reached my point. losing the inspiration is my inspiration.

desisyon

dati, kung ano ang favorite mo yun na yun.

pero ngayon hindi na ganun.

iisipin mo kapakanan ng ibang tao,

hanggang makalimutan mo sarili mo.

mararamdaman mo pag pagod, pag bitin

ramdam mo yung kulang at subok mong pupunuin.

pero saan mo kukunin? hahanapin?

tao bagay hayop gamit laruan ano?

sige hanap pa, gamit pa

iiyak, mas masasaktan ka pa ng sobra.

tatagay, hihithit, naiipit

sa dulo ika'y manliliit

hindi ka na bata, wala ng simpleh

wala ng cotton candy, ikaw na bibili

ang bigat ba? ganyan talaga.

talon to the next level of kahirapan

magdesisyon ka

para dahan dahang matapos na.

patak

tumutulo ang tubig sa gripo at di ko mapigilan. wala akong ibang magawa kundi saluhin.

patak. patak. nakikita ko ang sarili sa na namumuong tubig. patak. mawawala ang imahe ko. hindi ako makatulog sa katahimikan ng gabi. rinig na rinig mong pumapatak. patak. pero sa paulit ulit para na siyang lullaby na nilalambing ako patulog. patak. nagising sa gitna ng gabi iniisip bakit ako nagigising sayo. isang hugis, walang kulay, boring mong tunog. patak patak.

nagkwento ka ng nararamdaman mo. wala akong ibang magawa kundi makinig. patak. minsan nakikita ko ang sarili ko sa kinalalagyan mo. pero nawawala yun kung paano mo harapin ang problema mo. patak. patak. hindi ako makatulog iniisip kung ok ka lang. ramdam kong nahihirapan ka. patak. kung umiiyak ka man makakatulog ka kasi mapapagod ka. patak. biglang magigising ako mapapaginipan kita, bakit lagi kitang iniisip? patak. ikaw na dati ko ng alam na boring kausap. patak. nakakaiyak andito nanaman tayo sa senaryong ito. patak patak.

'Kay gandang anghel laging nasa aking tabi. ikaw ang sumasalo ng bawat patak ng luha ko sa gabi, at ang nagdadala ng ngiti sa aking umaga. sanggol pa lang ako andiyan ka na. ikaw ang ginamit ng Diyos para may magbantay sakin. ikaw ang nagsilbing gabay sa buhay ko. hindi ko alam ang gagawin ko pag wala ang guardian angel ko. dahil ikaw ang unang unang bestfriend ko, ang unang kaibigan ko. wala akong pwede itago sayo dahil bawat kanto ng buhay ko alam mo. ikaw ang walking journal ko. Dapat kang ipagmalaki sa lahat ng tao. Isa kang biyaya ng Diyos. Masaya ako kaya't pinagmamalaki kita.

Pinakilala kita sa lahat ng kaibigan ko pero hindi ko nagustuhan ang resulta nito...

hindi ako nagseselos, hindi rin ako naiinggit. nakakabingi kasi wala na akong narinig sakanila kung hindi "MAS SIYA SAYO" hindi ako galit, hindi rin masama ang loob ko sayo. nalulungkot ako kasi hindi ako tulad mo. nahihirapan ako kasi naikukumpara ako sayo. nahihiya ako pag ako naman ang pinapakilala mo. nakikita ko ang wala ako, ramdam ko ang ating pagkakaiba. Anghel ba naman ang ikumpara sa tulad ko? masakit kasi kahit anong mangyari hindi ako makikipagkompetensya. pagdating sayo hindi talaga, hindi ko gagawin at malamang hindi ko kakayanin. masasaktan lang ako lalo kasi masasaktan din kita.

wala kang ginawang mali. hindi mo kasalanan na ganyan ka. kaya di mo kailangan humingi ng patawad. kahit na gusto kong lumayo sayo, hindi rin pwede. nakatatak ka na sa puso ko eh, sa buhay ko. hindi kita kayang iwan.

masaya ako para sayo, kung ano ka at anong kinalalagyan mo. ikaw ang nagdala sa sarili mo kung asan ka ngayon. Magaling ka, maalam sa bagay bagay pero hindi ko ninais maging tulad mo, dahil magkaiba tayo. sana lang makita yun ng iba, di porket nanggaling ako sayo dapat pareho tayo.

no sense

words that seem right. words that felt right but saying it now is not right for me, doesnt feel right me saying it to him. heart broken. fake smile. good advice. trying to be a good friend when the whole world said it was crazy to be friends with him.

"im happy for you" sounds so bitter to me, now. words that doesnt sound right to me anymore. "smiling while your heart is aching" is getting old. "dont be afraid to get hurt, its a part of it" wasnt so much of a good advice for me to him. the great pretender.

i could give advices that are good for him, but not for me. it hurts. i ended the blue morning with a hug, and a long look in his eyes trying to figure out when i can have him again. i need to separate his friend and his admirer in me. i heard my heart shatter to pieces, i felt it crack. i felt very human. and it felt wrong, this was new to me.

i miss you.

Bag

araw araw dala ko itong bag. bawat araw nadadagdagan ang laman. bumibigat.

bubuhatin ko sa likod, pag nangawit papatong sa ulo, pag sumakit gagawing shoulder bag.

kahit anong mangyari dadalhin ko pa rin, ako lang ang magbubuhat. kasi hinayaan kong bumigat, pumayag ako na magpalagay ng gamit ng iba, may space pa eh pero kahit hindi na suksok lang! ako ang magbubuhat kasi bag ko 'to. ako ang may kasalanan, desisyon ko kung bakit bumigat ito ng ganito. kahit hindi na pantay ang braso, hirap na ang leeg ko at ang likod ko pilit kong binuhat ang punong puno na pilit ko pang pinupuno na bag. hanggang nung isang araw bumigay ang bag. nakita ko ang lahat ng gamit na nilagay ko, nilagay ng iba. mga tinatago ko, mga dapat ng itapon at mga dapat itago. mga alaala, mga kaibigan, mga kwento, mga problema. napansin ko out of the 100%, 10% lang ang gamit ko na tunay kong matatawag na akin. 10% na ako lang, na akin lang, walang kahati.

tama na. bumili ako ng bagong bag. bag na para sakin lang. pupunuin ko to ng 90% me at 10% others. nakakapagod ng buhatin ang iba eh

kotse

mga pormadong kotse na may kanya kanyang special features mula sa kaha, sa gulong, sa interior at sa kung hanggang saan pwedeng ito itakbo. ang daming kotse na pwede ko sakyan pero pinapapili lang ako ng isa...hindi ba pwedeng isa per day ang kotse ko? para hindi ako magiisip pag color coding. hindi ba pwedeng dalawa para salit salit. gulo ng isipan hindi maunawaan...sabay sabay ko kasi sila tinitignan. anong kotse nga ba ang mas matimbang? anong kotse ba ang mas ok sa safety features? para pag nabangga onting untog lang buhay pa. anong kotse ba yung makakasabay sa bilis na gusto ko? one of a kind ang mga kotseng ganun, mahal kung nagkataon. anong kotse ang pwede ko itago at imaintain hanggang pag tanda ko?

parang nasa car show ang puso ko ngayon. makikita mo ang family car, ang sedan na pang dalawahan lang, ang pick up para sa maramihan, ang van para sa biyahe, ang naka set up ng magandang sounds na kotse, at madami pang ibang kotse na umaaligid.

anong kotse sasakyan ko...eh teka marunong na ba ako magdrive?

PINK

PINK

i was always pink ranger in go go power rangers and let my younger girl cousins have yellow.

my hello kitty collection was all pink. i always thought the blue one was weird.

my first toys were pig stuffed toys, and guess what? they were pink!

i had a pink p.e. uniform during kindergarten which was my super favorite. it was a skort? skirt and shorts and it was pink.

to top my kindergarten life, i graduated in a pink toga :)

when i graduated college i had a pink ribbon on my dress.

PINK PINK PINK. i always had pink in my life, i grew up pink.

so why did i hate it?...

because everyone else wanted pink. and i never wanted to be like everyone else.

this is what you call setting your own norms.

i don't have to go with the flow of this world, id rather go against it.

its... much more fun, more thrills. takes a good and courageous heart to go for it.

but i wont neglect that im still a part of this world, id still wear pink.

i hate pink, im sorry.

i dont like to be everyone else, im sorry.

bakit ka ganyan?

pag napangiti mo ko, iba na toh. ipipikit ang mata at dadalin ang sarili sa mundo ng imahinasyon. iisipin kung paano aasta pag nakasama muli kita, sasabayan mabilis man o mabagal ang takbo mo. mas mahirap ka sabayan mas ginigusto ko. sumakit man o magkasakit, basta andiyan ka solve ako. pipilitin ko pang mapansin mo ang maliliit na galaw na gagawin ko. pagdating talaga sayo iba ang amats ko.

nalalabas ko ang aking pagkatao, ang kulit, ang madrama, ang gustong sabihin, kung ano ang nasa loob ng puso. madaling araw, gabi, hapon pwedeng pwede ka. ikaw ang numero unong yayakap sakin at magpapaalam na ok lang kung ano ang nararamdaman. napapagaan mo ang bigat na buhat buhat ko.

lumiliyab ang puso sa tuwing kasama. di mapinta ang ngiti ang kilig sa aking mukha.
bakit ka ganyan? marinig lang kita titigil na mundo ko at mapapatingin sayo.
sana hanggat sa pagtanda ko andiyan ka pa rin.

Longboard

lately nahilig ako sa long board, para siyang skateboard pero mahaba. medyo may trauma ako dito, pero tsh ano ba ang salitang trauma sakin? mas lalong takot ako mas lalo kong gustong labanan. so sinubukan ko, laking tuwa ng mga kaibagan kong chinggona papis ng makita nila ang balance ko sa board. ilang horas lang kaya ko na maglowride? basta yung curve thingy, komportable na daw ako sa board pero kita pa rin na binabantayan ko ang kilos ko. sumunod na araw na masubukan ko, ayung let loose na ako :)

masaya mag longboard. ang pag apak ko sa board ay pag apak ko sa magiging bagong buhay ko pagkatapos ng kolehiyo. ang pag bwelo ko, pagkis kis ng paa ko sa sahig para makaandar ko ang tanda na magbibigay ng bwelo ko para magawa ko ang mga gusto ko. at pag nakapatong na ang dalawa ko sa board paalala na kaya ko mag-isa :) kaya ko tumayo mag-isa. ang tuhod ko na susuporta sa sakay ng buhay ko, ang adrenalin habang naglolow ride ang excitement sa adventure at challenges na darating sa buhay. at ang hampas ng hangin at pag ikot ng gulong ang paalala na matatapos din ang lahat nito ng mabilis.

haaay buhay :) isa kang rollercoaster ride, isa kang longboard ride :)

sarili

tatakbo uupo gugulo ang buhok titingin iiling tatawa ngingiti
hindi ko alam saan pupunta ang layo ng tinatakbo niya
hahabulin ang hininga hahawakan ang ulo di malaman ang gagawin niya
andaming tumatakbo sa isipan dahil hindi pa kayang mamili sa iilan
hawak hawak ang kanyang mga braso nilalamig sa kalaliman ng gabi
hindi na niya maramdaman nawawala na ang tamis ng alaala
uupo sa gitna ng kalsada titignan ang kapiligiran
hmmm wala naman talaga siyang hinahabol kundi sarili niya.
maglalakad itutuloy ang paghahanap pero saan nga ba papunta?
parepareho nating hinahanap ang taong mamahalin natin
pareparehong andito pa rin tayo lahat naghahanap
pero sa katotohanan ang taong mamahalin ay andiyan lamang
..at yun ay ikaw.

Usapang lasing

Nagkataon na araw ng puso ko bukas. araw ng mga puso natin.
naiwan kaming tatlong magkaibigan, hindi kami iniwan pinili lang namin na hindi sumama.
Dala ng lungkot, nagkayayaan uminom. takte tatlo lang kami uminom.

Inuman friend 1:
"Namimiss ko siya" wala ng lalabo pa sa statement na yan pag ang nagsabi niyan ay isang lasing. malabo kasi bibitaw ka, tapos mamimiss mo. malabo kasi kaya mo sabihin samin pero sakanya hindi. malabo kasi hanggang hangin lang ang abot ng salita mo, walang pupuntahan.

Inuman friend 2:
"baka mapakilala mo naman ako sa friends mong girls?" sagot ko "mahalin mo muna sarili mo kasi hindi mo kakayanin na pag nawala na yung taong mahal mo. yung lalagyan mo ng pagmamahal, pag nawala yun mawawala ka din"

Ako: sa bawat tagay at shot na nilalagok natin...onti onti natin natatanggap ang mga katotohanan na pilit nating tinatago, at tinatakpan ng ngiti at saya.

Inuman friends: wow...lasing ka na nicole

ako: siguro nga. Cheers

Ngiti ng Payaso

walang malungkot, magiging malungkot pagkasama ako. kahit pa umiiyak ka na, i can definitely make you smile. Magaan ang loob ng mga bata sakin, kahit na nakakaloko ang aking itsura. madali sila maaliw sa kulit ng aking personalidad. bawat eksena na gawin ko siguradong magpapasaya sakanila, kaabang abang ang mga gagawin ko. it surprises them. nakikita nila akong masaya, at nagtataka pano maging ganun kasaya? madali lang sakin eh. at ipaparamdam ko sakanila kung gaano kadali yun! SMILE.
pag iniinis ka ng kalaro mo, SMILE.
okay lang ipaparamdam ko pa rin na pwede nila ako maging kaibigan at pag nangyari yun mas magiging masaya ang lahat. nakakatuwa ang mga mukha nila, sumasaya lalo ako pag nakangiti sila, nagaabang ng susunod kong gawin.

ngunit may ibang takot sakin.

hindi ko malaman kung pano ko nagagawa yun. hindi ko masabing emo ako pero ganon lang talaga pag nakita ko ang mga bata, makakalimutan ko ang lahat at pangingitiin sila.

habang suot ko ang maluwag kong damit, tatawa sila magtataka pano ako nagkasya dun. may rason, kelangan makagalaw akong mabuti. para maipakita ko ang skills at talentong maibabahagi ko sainyo. Onting joke dito, tawa kayong lahat. Onting asar sa kaibigan ko, tawa ulit kayo.

Bakas sa aking mukha ang kasiyahan na meron ang puso ko, na gusto kong ipamahagi sa inyo para lahat tayo masaya. pero bakas sa mata ko ang kalungkutan at gutom...gutom na gutom sa kasiyahan. gusto ko masaya ang lahat, ayaw ko kasing nakikita niyong malungkot ako, minsan na nga lang kayong masaya at priveleged na ako na ako ang nagpatawa at nagpangiti sainyo. Gutom na gutom ako para maging masaya, kasi sa loob may pinoproblema ako, may iniintindi pero dahil hindi ko magawang maging masaya, kayo na lang muna.