yakap

mag-aaway, magsisigawan
magdedebate, palalakihin
iiyak ako, iiyak siya
hihinga ng malalim

biglang darating muli
ang pero at kasi
pataasan ng boses
nasa opera ba ako?

paikot na roller coaster
nakakahilo
nakakasuka
pero matibay ang tiyan ko

kahit ganito
ayoko tumigil
kayang tiisin
kayang kaya

masarap mayakap
pagkatapos ng away
iba ang init, iba ang feeling
mas malalim ang ibig sabihin.

patak

tumutulo ang tubig sa gripo at di ko mapigilan. wala akong ibang magawa kundi saluhin.

patak. patak. nakikita ko ang sarili sa na namumuong tubig. patak. mawawala ang imahe ko. hindi ako makatulog sa katahimikan ng gabi. rinig na rinig mong pumapatak. patak. pero sa paulit ulit para na siyang lullaby na nilalambing ako patulog. patak. nagising sa gitna ng gabi iniisip bakit ako nagigising sayo. isang hugis, walang kulay, boring mong tunog. patak patak.

nagkwento ka ng nararamdaman mo. wala akong ibang magawa kundi makinig. patak. minsan nakikita ko ang sarili ko sa kinalalagyan mo. pero nawawala yun kung paano mo harapin ang problema mo. patak. patak. hindi ako makatulog iniisip kung ok ka lang. ramdam kong nahihirapan ka. patak. kung umiiyak ka man makakatulog ka kasi mapapagod ka. patak. biglang magigising ako mapapaginipan kita, bakit lagi kitang iniisip? patak. ikaw na dati ko ng alam na boring kausap. patak. nakakaiyak andito nanaman tayo sa senaryong ito. patak patak.

pianist

touch the right notes and we'll make music
press the right keys, pleasing you and me
play and make love to the instrument
gently but firmly fondle every range

let the melody sink in so start slow
feel whats with in and sway to the rhythm
closed eyes as you caress every tune
listening to your every heartbeat

hit the highest note to the lowest one
serenade me 'til the morning sun
the movement of your fingers draw me in
i go unstable as it reaches that perfect tone

dazzled i am with the squint of smile you display
hypnotized in the lovely music you play
o' dear pianist you lift my soul high
you have that charm that makes my heart fly...

kotse

mga pormadong kotse na may kanya kanyang special features mula sa kaha, sa gulong, sa interior at sa kung hanggang saan pwedeng ito itakbo. ang daming kotse na pwede ko sakyan pero pinapapili lang ako ng isa...hindi ba pwedeng isa per day ang kotse ko? para hindi ako magiisip pag color coding. hindi ba pwedeng dalawa para salit salit. gulo ng isipan hindi maunawaan...sabay sabay ko kasi sila tinitignan. anong kotse nga ba ang mas matimbang? anong kotse ba ang mas ok sa safety features? para pag nabangga onting untog lang buhay pa. anong kotse ba yung makakasabay sa bilis na gusto ko? one of a kind ang mga kotseng ganun, mahal kung nagkataon. anong kotse ang pwede ko itago at imaintain hanggang pag tanda ko?

parang nasa car show ang puso ko ngayon. makikita mo ang family car, ang sedan na pang dalawahan lang, ang pick up para sa maramihan, ang van para sa biyahe, ang naka set up ng magandang sounds na kotse, at madami pang ibang kotse na umaaligid.

anong kotse sasakyan ko...eh teka marunong na ba ako magdrive?

Psssst, Papa

psssst papa

hindi mo kelangan sumagot makinig ka lang

masaya naman ako ngayon, pero pag naaalala kita naglalaro na yung emotion ko. para bang nagtutug of war sa iiyak o masaya. kung hahayaan ko bang tumulo luha ko or tatandaan na lang ang pagpapatawa mo. bakit ka ba nawala? pamacho ka pa kasi eh...ayaw mo kami magworry, gets ko na yun. pero para saan pa ang pamilya kung hindi kami magwoworry? natural lang naman yun samin eh...we love you

huuuuy...paps.

idol kita, alam ko alam mo yun. mana ako sayo eh...nakakainis nga pati pamacho mo namana ko eh. tulad mo mas naglalabas ka ng takot, ng kaba, ng pangamba sa mga kaibagan mo...PAPA naman eh.

nasasaktan ako ngayon...ayoko yung nakikita ko. ayoko yung nangyayari...pero sabi mo nga i was placed here for a reason. nung iba nagsabi nun parang yada yada lang nila eh, nung ikaw nagsabi tumatak sa puso ko eh.

paps, i hope i made you proud. i really wish you were there nung graduation ko...

namimiss lang kta, namimiss pa rin kita. hindi ako makagetover pa rin. sa totoo lang hindi ko pa rin tanggap. nagtatago ka lang ba? tinetest mo ba kami?

kung asan ka man alagaan mo sarili mo ah, wag pa macho. pwede humingi ng tulong, pwede maglabas ng sama ng loob.

I love you, papa.

bakit ka ganyan?

pag napangiti mo ko, iba na toh. ipipikit ang mata at dadalin ang sarili sa mundo ng imahinasyon. iisipin kung paano aasta pag nakasama muli kita, sasabayan mabilis man o mabagal ang takbo mo. mas mahirap ka sabayan mas ginigusto ko. sumakit man o magkasakit, basta andiyan ka solve ako. pipilitin ko pang mapansin mo ang maliliit na galaw na gagawin ko. pagdating talaga sayo iba ang amats ko.

nalalabas ko ang aking pagkatao, ang kulit, ang madrama, ang gustong sabihin, kung ano ang nasa loob ng puso. madaling araw, gabi, hapon pwedeng pwede ka. ikaw ang numero unong yayakap sakin at magpapaalam na ok lang kung ano ang nararamdaman. napapagaan mo ang bigat na buhat buhat ko.

lumiliyab ang puso sa tuwing kasama. di mapinta ang ngiti ang kilig sa aking mukha.
bakit ka ganyan? marinig lang kita titigil na mundo ko at mapapatingin sayo.
sana hanggat sa pagtanda ko andiyan ka pa rin.

expiration date

pagbukas ko ng kabinet sa pantry. napa-wow na lang ako sa sobrang dami ng laman. canned goods, chips, candy lahat andun. tinitgnan ko ang isa isa inaalala ko ang lasa ng mga natikman ko na, iniisip ko kung ano lasa kung hindi ko pa natry. may mga familiar na tatak pero hindi ko pa talaga natitikman. may moby dun na isa sa mga local favorite ko, na kahit hindi ko siya nakakain parati pero pag natakam ako never fails to satisfy me. ayun biglang may cheetos, ang aking happy food. hindi ako machichirya pero pagdating sa dalawang toh, hmmmm ang sarap eh. tumingin ako sa kanan andun ang spam, corned beef. sa kabila naman ang mga cup noodles. sa dami ng pagkain hindi ko sila makain lahat, kahit matikman. kilala ko lang sila dahil sa tatak, sa packaging. yung iba kilalang kilala ko na kasi may long term customer relationship na ako dun haha :)

sa sobrang lula ko sa mga pagkain sa kabinet binuksan ko ang ref. kumuha ako ng yakult at habang naka kagat ako sa may opening niya nakita ko ang expiration date...
29 march 2010

swabe lang talaga.
pagpasok ko ng ab ulit kahapon. madaming familiar faces, madami din ako nakasama at naging kaibigan. tingin sa kanan sa kaliwa andun sila mga kasama kong aalis at mga maiiwan pa ng ilang taon. mabuti na lang at madami akong naging kaibigan sa ibat ibang batch mapaibang courses sa loob at labas ng ab. masasabing may good friendship na rin siguro kami ng mga ito.
march 29, 2010 is my expiration date in UST because after that i will have me.
a new me, cheers to the future me.

Longboard

lately nahilig ako sa long board, para siyang skateboard pero mahaba. medyo may trauma ako dito, pero tsh ano ba ang salitang trauma sakin? mas lalong takot ako mas lalo kong gustong labanan. so sinubukan ko, laking tuwa ng mga kaibagan kong chinggona papis ng makita nila ang balance ko sa board. ilang horas lang kaya ko na maglowride? basta yung curve thingy, komportable na daw ako sa board pero kita pa rin na binabantayan ko ang kilos ko. sumunod na araw na masubukan ko, ayung let loose na ako :)

masaya mag longboard. ang pag apak ko sa board ay pag apak ko sa magiging bagong buhay ko pagkatapos ng kolehiyo. ang pag bwelo ko, pagkis kis ng paa ko sa sahig para makaandar ko ang tanda na magbibigay ng bwelo ko para magawa ko ang mga gusto ko. at pag nakapatong na ang dalawa ko sa board paalala na kaya ko mag-isa :) kaya ko tumayo mag-isa. ang tuhod ko na susuporta sa sakay ng buhay ko, ang adrenalin habang naglolow ride ang excitement sa adventure at challenges na darating sa buhay. at ang hampas ng hangin at pag ikot ng gulong ang paalala na matatapos din ang lahat nito ng mabilis.

haaay buhay :) isa kang rollercoaster ride, isa kang longboard ride :)

When you’re in a shit hole

Have you ever experienced sitting in class and being quiet? When in reality you’re not that type of person. You’re not quiet, you’re usually the one making noise. The one that the teacher hushes during classes. Well it happened to me. That’s when I started thinking…

You get into high school or college and you find your “comfort zone” among the many faces in the crowd. But you have to be careful for those faces can turn to evil glares when you turn your back. Sometimes this jolly person you see, is the number back stabber you’ll ever meet. The person in the group who hangs on to anyone just to stay in the group wouldn’t be there for too long. The bossy will always be shut out. But those who learn to keep things to themselves and does not mind who they are with, will stay. Not necessarily the same crowd but they will stay. It’s hard to find strong friends, strong enough to take in the foul stench of your being.

I’m barely close with anybody because I don’t think I don’t have to be close with everybody. I’m a person hard to understand. That’s why only a few really know me. I’m not complaining, I’m informing. I always loved small circle of friends, it was always better that way. But my perky stature in the society draws in friends, and I can’t help but talk to them. Sometimes you need a breather from the same crowd, you want and find something new. I think this time, ill be thinking about myself. Putting me at the top of my priority list. I’ll think of pleasing myself and making me happy. I always cared for others, and I know I did my part already. Change is a very strong word, and if I do change for this, as long as I’m happy, I won’t change back. I can’t take back what has been lost, I can’t take back what has happened. I’ll just keep moving forward, and whoever stays with me in my journey of life, well I’m thankful and blessed to have you aboard.

Everybody has their shitty days.

yakap na di bibitiw

Lakad ka ng lakad paikot ikot sa walang hanggan

Isip ka ng isip walang pasikotsikot nablablanko ka na

Hawak sariling mga kamay, palibhasa’y wala kang kasama

Titigil, tutulala kasi di mo masabi kung san ka nila pupuntahan

“Hindi nila maintindihan, kasi hindi nila alam”

parang sirang plakang paulit ulit na tumatakbo sa iyong isipan

Uupo sa tuwing nakaramdam ng sakit, nanghihina ka na

Lalabanan, tatayo muli at maglalakad…mahuhulog sa sahig

Isa isa ng papatak ang mga problema sa mata, ang mga luha

Dalawang palad na magtatakip sa iyong kahihiyan

Nakatungo ang ulo, bakas ang kahihiyan.

Makakatulog sa iyak, magigising…

mag-isa…habang yakapyakap ka ng problema.