insecurity

parang anay na dahan dahan kinakain ang kahoy
parang garapata na grabe kung kumapit
peste.

ako si wonderwoman

ako si wonderwoman,
kaya ko magpalit ng suot ng mabilisan basta't para sayo
bigla na lang ako lilipad narinig kong humingi ka ng tulong.
may automatic sensor ang tenga ko sa boses mo,
hihilain na lang ako bigla ng hangin papunta sayo.
ang saya tuwing nasasapak ko pababa sa ilalim ng lupa ang iyong problema, nasisipa palayo ang dinadamdam ng puso mo, natatalo ang mga kinakatakutan mo...
masaya ako na nagagawa ko yun para sayo...

sana ikaw din. kasi kahit ang pinakamatapang ay mangangailangan ng tagapagtanggol...

mas

lagi na lang may MAS magaling, MAS ok, MAS maganda, MAS masaya, MAS MAS MAS..
paulit ulit ko na lang sinasabi ang salitang MAS. para mawala na siya ng ibig sabihin. kasi sabi nila if it becomes everyday then it becomes normal...making you feel "so what"

MAS masakit pag naikumpara sa taong wala kang laban. tulad ng ganda ng nanay ko.
hindi ako galit sakanya, wala akong sama ng loob. alam ko maganda siya, at pag nakita niyo for sure you'd agree. i have nothing against her being pretty...its the people around us comparing me to her.

MASakit. kasi walang akong laban. kasi hindi naman ako pwede lumayo sakanya. kasi the people who compare me to her are my friends, her friends...i cannot defend myself kasi ill look stupid.

bakit kasi sakanya pa ako nanggaling.

ipit na luha

hindi nababago pero nahuhulma
kayang itago sa tamang halaga
hindi naman talaga nawawala
permanenteng maskara
tago ang tunay na itsura

mahirap magtago sa pangalan ng iba
lalo na't kagandahan at perpekto siya
masakit na maikumpara
nakakasakal ang paghanga ng iba

sana maintindihan ang sakit
ang hiya, ang ipit na luha
sa bawat paghanga sakanya
titignan ako ng mababa

hindi kagandahan, ang hirap pala.
kahit anong tindig o ngiti di uubra
mananatiling tahimik
dahil ang sikipsikip na sa dibdib

siya ang pinanggalingan
bakit ako naiba?
ako ang bunga niya
bakit ako ang naiba?

masarap mainlove

ilang beses ko ng nasabi ang "i love you" at kung ilan beses ko sinabi ang mga salitang yun ay ganun din kadami ang "good bye" na narinig ko. gayun pa man ay hindi ako natakot mainlove muli. Kaya ang dami kong naging ka-MU (mutual understanding. yak), mga kalandian at mga no commitment relationship na parang tanga lang. dating sila ng dating, at alis din sila ng alis.

hindi ako bitter. hinahayaan ko sila, choice nilang makipagrelasyon sakin at kung mas alam nila na para hindi kami sa isat isa edi GO! thank you to you pa :)

madami dami na akong nabitawan na linya. matatamis na salita, pampakilig na text, mga pangako, ang mga "pag-tanda natin" na phrases...lahat ng sinabi ko ay totoo, galing sa puso pero ngayon ang mga salitang yun ay wala ng saysay, patay na salita.

sa kasalukuyan, ako'y inlove. at hindi ko sasabihin na i've never felt like this before because i've felt like this before. i've been inlove. hindi ko sasabihin na this is different just because im inlove with him right now. hindi ko rin sasabihin na siya na, dahil sa kakailang "siya na" baka magaya siya sa iba at mawala.

ang gusto ko sabihin ay...sana siya ang unang nasabihan ko ng i love you. wala ng ibang lalaki. SANA siya LANG ang nasabihan at sasabihan ko ng i love you. pakiramdam ko nasayang ang mga naisip kong salita, nagawang tula, nasulat na love letters dahil para sakanyan lang yun dapat.

feeling ko sinayang ko.

kung pwede lang na lahat ng sinabi ko ay transferrable sa minamahal ko ngayon, eh gagawin ko. kung kaya't pasensiya na mahal ko kung madami akong nasabihan bago ko nasabi sayo. pero eto hindi ko pa nasabi, hindi ko naisip noon, ngayon ko lang naramdaman at sayo ko lang sasabihin:

God is pleased when i love you.

so ill love you more

P.S.

so ummmm

i wont stop loving you? if you let me :)

A tour of the unseen

A week ago i was in Bangkok, Thailand both for pleasure and for business. After two days of shopping, my mom treated herself and i to a tour. the night before the tour we had our outfits prepared, almost identical but not so :)

First off, Floating market :) i've always seen pictures of this place and being there in the boat, in the market was AAAAAHHH i felt like i was riding a national geographic roller coaster ride. Everyone was in a boat, even stores on a boat. It was literally a floating market. You have people selling fruits, clothes, bags, accessories, and even grilled food! how yummy is that. i was enjoying the chaos, the bump to bump of our boat to another, the water, the noise, other tourists enjoying, people trying to bargain. I wish i could grasp the feeling but I was having a good time just looking. But we reached a corner where they were making stalls beside the river, it was so quiet so fixed...it wasnt really appealing to me. Even one of the passengers in our boat said "its better when its noisy." My boat ride ended with me having a bbq :)

Originally after the floating market, we were supposed to be in the Grand Palace. Instead we got a side trip at the elephant village. It was nice seeing a herd of elephants walking around me. i felt like i was a fan of elephants, i mean i only see them in books and tv so to see them face to face is like "yipeee!" My mom bought a basket of bananas to feed this gentle beasts but she kept shouting terrified and excited haha when it was my turn i got a little rattled too but i got the hang of it. There snout is really slimy. Fun!

Another side trip was the handicrafts factory. I know we have this in the Philippines but i never got to see it. Walking around seeing the artist do their thing, cant help but smile. They were so damn good in what they do. Such art and what mans hands can do. but i got bored easily there.

The grand finale, the Grand Palace :) Oh what beauty of architecture and culture. Thanks to our tour guide, Christie i got a quick background of the place but i didn't listen that much because i couldn't understand her well. The gold paint, the details the colors, the temples, the statues, the respect, the prestige. wow. the most beautiful temple among all was the temple of the emerald buddha. so sparkly, royal. i sat there and just marveled at the place.

As i sat there, i thought of Jesus. slowly i realized that in the 3 stops it was all about Him. The difference between the chaotic floating market, and the soon-to-float commercialized floating market made me see more the beauty in a mess. We are a mess but He still finds us beautiful despite all the shit that we've been into. Holding the rough dry skin of the elephant was a reminder that He is God, how great He is to have in mind to create such creature. Ang galing eh. The hands of a handicrafts man creating this image from a block of wood with such imagination, this was a man what more God's creation? Looking around the temple of the emerald buddha made me want to cry...all of this gold, the effort of preservation, the respect, honor and love the people had for a non-living god compared to what man did to Jesus when he was here, they spit, hit, made fun of Him, and killed him. What did buddha do to deserve this treatment? what did Jesus do to deserve this from man?

It was a tour of the unseen, a tour of display of what God really wants me to see.

'Kay gandang anghel laging nasa aking tabi. ikaw ang sumasalo ng bawat patak ng luha ko sa gabi, at ang nagdadala ng ngiti sa aking umaga. sanggol pa lang ako andiyan ka na. ikaw ang ginamit ng Diyos para may magbantay sakin. ikaw ang nagsilbing gabay sa buhay ko. hindi ko alam ang gagawin ko pag wala ang guardian angel ko. dahil ikaw ang unang unang bestfriend ko, ang unang kaibigan ko. wala akong pwede itago sayo dahil bawat kanto ng buhay ko alam mo. ikaw ang walking journal ko. Dapat kang ipagmalaki sa lahat ng tao. Isa kang biyaya ng Diyos. Masaya ako kaya't pinagmamalaki kita.

Pinakilala kita sa lahat ng kaibigan ko pero hindi ko nagustuhan ang resulta nito...

hindi ako nagseselos, hindi rin ako naiinggit. nakakabingi kasi wala na akong narinig sakanila kung hindi "MAS SIYA SAYO" hindi ako galit, hindi rin masama ang loob ko sayo. nalulungkot ako kasi hindi ako tulad mo. nahihirapan ako kasi naikukumpara ako sayo. nahihiya ako pag ako naman ang pinapakilala mo. nakikita ko ang wala ako, ramdam ko ang ating pagkakaiba. Anghel ba naman ang ikumpara sa tulad ko? masakit kasi kahit anong mangyari hindi ako makikipagkompetensya. pagdating sayo hindi talaga, hindi ko gagawin at malamang hindi ko kakayanin. masasaktan lang ako lalo kasi masasaktan din kita.

wala kang ginawang mali. hindi mo kasalanan na ganyan ka. kaya di mo kailangan humingi ng patawad. kahit na gusto kong lumayo sayo, hindi rin pwede. nakatatak ka na sa puso ko eh, sa buhay ko. hindi kita kayang iwan.

masaya ako para sayo, kung ano ka at anong kinalalagyan mo. ikaw ang nagdala sa sarili mo kung asan ka ngayon. Magaling ka, maalam sa bagay bagay pero hindi ko ninais maging tulad mo, dahil magkaiba tayo. sana lang makita yun ng iba, di porket nanggaling ako sayo dapat pareho tayo.

kasama si ex sa panaginip

madilim, maluwag parang infinite space pero room. ang nakita ko lang dalawang upuan, sa gitna ng mga ito isang projector na nakapatong sa table...dahan dahan kong naramdaman na may umakbay sakin hanggan maka upo. hindi ko siya tinignan kasi napupuzzle ako sa nakikita ko, anong meron? medyo masama kutob ko eh.

umupo kaming dalawa. sabay nagsimula ang palabas. ako at siya from 3 years ago

mga panahon ng habulan, at taya tayaan. magaaway, may hahabol. tapos ikaw naman taya ako naman hahabol. hanggang sa naramdaman ng isa nahihirapan na siya huminga. time out muna, pero sa larong 'to walang time out. kasali ka ba o hindi? will you stay or will you leave?

tuloy tuloy pa rin ang palabas. mas bumabaon ang sakit.

reliving the 1st heart break, reliving the pain. but what made me burst into tears is when i saw what he saw. what he saw when he fell in love, what he saw when he fell out of love. what he saw when he wanted me back, what he saw when he said maybe i'll just come back because i chose to be with someone else who was never mine. he was crying and i didnt do anything.

i couldn't watch anymore, but i could still hear it. i didnt want to see any more, i looked at him and he was holding back his tears.

i was mean. i was unfair. i was irrational. ungrateful. i used and abused him when he was trying to get me back. just to get my revenge. i broke his heart because he broke mine. im wrong. im sorry

__________________

Aldrich...my botot, im sorry.

__________________

i woke up and cried.

when i checked my phone "1 message received: Aldrich"

Birthday Month Symptoms

1. nawawala ang interest ko sa lahat pati sa pagsasayaw
2. pabalikbalik ako sa kusina pero wala lang
3. hindi ako makapag isip ng maayos
4. hindi ako mapakali
5. nagbibilang ng araw hanggang umabot ang kaarawan
6. i find my self walking in circles some time in a day
7. feeling ko busy ako pero hindi (wala ako ginagawa)
8. tinatamad ako gumalaw
9. gusto ko mag-isa, magdrama
10. malungkot ako...

haaay birthday month...kala ko magbabago ka this year pero hindi. 10 days...pero 3:25am na pala so 9 days na lang. this time of the year where everything i hold so close to me drops to the floor and i go to a trance. para bang may ufo sa may ulunan ko at cinocontrol nila utak ko. or hindi siguro aligned ang mga planets at nagiiba ang behavior ko? whatdawhodaaaaaaaaaahhhhhh
hindi ko alam kung may sakit ako kasi itong paghinga ko iba, bigat ng puso ko, nagkakasalubong ang kilay ko...ayaw na, naiiyak na ako sa inis, dahil wala ako magawa kelangan ko talaga siya daanan. walang shortcut, walang fast lane, walang e-pass, walang turbo...walang fastforward, walang skip...pfft. sana july na!

feeling ko

feeling ko nabasa mo ang isa kong blog entry? or nagbabasa ka na ng blog ko recently? or baka feeling ko lang yun. well kung nagbabasa ka nga, hello :) kung hindi ka nagbabasa, sana mabasa mo ito...

seryoso ka kaya? alam ko kung pano ka umasta, pano ka gumalaw, minsan pano mag-isip kasi nakapinta sa mukha mo lahat. kahit na medyo abstract kang painting. kumbaga medyo familiar na ako sa tulad mo. bigla ata nagbago ang ihip ng hangin at ang abstract na madali ko basahin,hindi na abstract..mas nahihirapan akong kunin yung feel, yung gusto mong sabihin kahit na sabi ng madami sakin "hindi ba obvious?" obvious pero hindi ko magets. hindi ko alam kung joke ka? or jinojoke mo ko? hmmm hindi ako mahilig sa joke. hindi rin ako nakikipaglaro sayo. i cant read it so say it out loud.alam ko naman na iniisip mo pa kung ano gagawin mo. medyo bago din sayo kung nagkataon. mas mahirap pa sayo siguro kesa sakin. madami ding factors na bumabagabag sakin pero there's a part of me na ill take it. not for you, dont flatter yourself. nakita ko naman na nagbago ka in many ways. age doesn't define you're maturity, not even time. but its when you learn from the things you experience. i know somehow you've learned.
nafrufrustrate ako ng hindi naman dapat pero eto ako nagsusulat ng ganito.

settle the mind first then the heart. bago mo pasukin ang isang bagay dapat desidido ka.
you're a very driven person. when you want something you find ways to get it.
but when it comes to your heart...i dont know if you can manage it.
kaya mo kaya maging loyal?

pianist

touch the right notes and we'll make music
press the right keys, pleasing you and me
play and make love to the instrument
gently but firmly fondle every range

let the melody sink in so start slow
feel whats with in and sway to the rhythm
closed eyes as you caress every tune
listening to your every heartbeat

hit the highest note to the lowest one
serenade me 'til the morning sun
the movement of your fingers draw me in
i go unstable as it reaches that perfect tone

dazzled i am with the squint of smile you display
hypnotized in the lovely music you play
o' dear pianist you lift my soul high
you have that charm that makes my heart fly...

Habang sober

binasa ko ang sinulat ko nung isang araw habang nakainom ako at di ko napigilan ang pag tawa ng malakas. anong kinalaman ng pagtakbo ng kotse? sa lakbay ng buhay ko minsan pumapalo ako sa 300km/h kasi feeling ko kulang ang oras. sa sobrang bilis nun possible na bumigay ang breaks at kung wala na ang break bibitawan na lang ang gas at hahayaang bumangga ako...mali pero para ipatakbo ko ng ganon kabilis ibig sabihin alam ko na ang mangyayari. baliw? alam ko na ang mangyayari pero tinuloy ko pa rin? yun ang tinatawag na risks, thrill and finding the joy it that spur of moment. napa-what daw na lang ako after ko basahin, naalala ko naman na nagblog ako pero hindi ko maalala yung huli kong linya na out of context talaga sa pinagsabi ko

"i miss showing my real smile...i wish i can have you soon"

nalungkot ako nung nabasa ko kasi somehow it meant im not happy. but im trying to be.. mas masakit pa dun pretending to be happy. gusto ko malaman kung pano ko nabitawan ang mga salitang iyon, at ang huling linya "i wish i can have you soon" just shows me longing to get that real smile again.

sino ba o ano? ewan ko. nahimasmasan ako sa linyang yon.

habang nakainom

2 red horse, isang san mig light at ilang happy peanuts ang nakain ko. hindi ko binabasa ang tnatype ko ngayon pero tingin ko naman tama ang tinatype ko. mahina talaga ako sa inumang beer....namamanhid na mukha ko. nakaktatlong san mig light pa lang ang tatay ko, si robin kasama ang dalawang kasambahay tag-iisang redhorse at tumigil na sila. hindi ko naman sinasabi na malakas ako uminom pero pinapanood ko lang sarili ko.

si mommy d masyadong natatakot na baka maging alcoholic ako pero maya't maya ang invitation sakin pag inom. ang labo lang talaga. ang daddy ko naman natatakot sakin uminom..una dahil malakas ako uminom. pangalawa, kung paano ako uuwi. pangatlo, baka iuwi ko pa ang kasama kong naguwi sakin.

masarap ang feeling ng nakainom kaya ko sabihin lahat ng gusto ko eh ng walang preno. lasing na ba ako? hindi pa mga tsong. tila nagsisimula pa lang ang inuman session ko.

kahit na sabihin nating wala ng preno tong sasakyan ko eh mabagal ang takbo ko so bitawan ko lang ang gas kung ganoon pa rin ang takbo kung bumangga man ako di ganoon kasakit dahil alam ko ang lahat. makakalayo pa ako, maaring makakalabas pa ako ng kotse.

sa bawat bote na nilalaklak ko, bawat kwento na aking ipamahigi..umiinom man o hindi paniwalaan niyo...dahil kahit umiinom ako sinasabi ko ang totoo...

totoo ata na habang umiinom masasabi mo ang lahat...pero kahit ganon pa man naitago ko pa rin ang lahat ng sikreto ko...

NONSENSE itong sinasabi ko di ko alam kung bakit binasa mo pa. pero salamat kasi kahit papano naisip mo na its worth your time reading it...pero sinubukan ko lang kung makakapagsulat ako habang nakainom..

i miss showing my real smile...i wish i can have you soon

Tricia of One more chance

halos lahat ata ng kilala ko gustong gusto tong movie na toh. para bang may laban si manny pacquiao, ang mundo tumitigil. at yun nga ang nangyari na knock out ako tumigil ang mundo, lalo na sa isang eksena na para bang de ja vu kung baga "nangyari na yun sakin ah, ilang beses pa"

Tricia: I love you

Popoy: (may onting delay alam mong hesitant kasi may iniisip)...love you

at boom! nakita ko sa mata ni tricia na alam niya na habang may project na pinagtratrabahuhan si popoy at basha medyo hindi imposible mangyari na mamiss nila ang isat isa. na yung "love you" ni popoy na yun sinasabi niya lang para makapagreply

the empty i love you.

holding onto nothing. pretending that there is something. trying to see a figure from the pitch black fall. its the strongest feeling that makes you weak inside...

tricia: mahal mo ba ako?

popoy: trish alam mong mahal kita

tricia: mahal mo ba siya?

popoy: hindi ko kayang makita kang nasasaktan

tricia: (pinikit mata ni popoy) para kung masaktan man ako di mo makita. mahal mo pa ba siya?

popoy: im so sorry

tricia knew the answer to her question but she was still hoping because she still loved popoy. why would you force someone to stay kung hindi naman siya magiging masaya, kung hindi naman pareho ang nararamdaman. kahit hindi magkasing sukat... kasi sa pagibig wala namang weighing scale, bakit kita ay este ni tricia pipilitin mahalin siya ni popoy kung alam niyang si basha talaga ang laman ng puso niya.

the right questions get the right answers.

you'd close your eyes, but you'd still hear it. you can be okay but you'd still feel it. you try put your heart to sleep to rest but its so alive beating because its hurting.

tangina ni popoy at basha nandamay pa.

Eto nanaman tayo

isang malaki at mabigat na tanong, bigla akong napaupo at napaisip.

handa na ba ko ulit? kayanin ko ba ang hamon ito na isa ring pangako?

minsan ng napasakin ang isang tulad mo, ngayon at nagbabalik...mahirap magsabi ng oo.

nanahimik ako ng ilang sandali, at nag bitaw ng ilang salita pero parang wala kang narinig.

eto nanaman tayo.

hindi ko alam kung ikaw ang naririnig ko o ang bibig mo lamang.

hindi ko alam kung bumaba ba ang kisame o bumigat yung pakiramdam sa kwarto.

gusto ko sana lumabas ng kwarto pero walang pintuan.

wala akong ibang choice kung hindi pakinggan ang gusto mong sabihin at gusto mong malaman ko.

dada ka ng dada may nakikinig ba? naririnig ko ba? nasasabi mo ba ang gusto mong iparating?

hirap akong humindi pero eto na ata ang unang pagkakataon

magdidive ba ako sa pool na may sign na 2ft? kakagat ba ako sa sandwich na alam kong puro gulay ang laman? manunuod ba ako ng 12pm sa abs kung alam kong mabwibwiset nanaman ako kay willie?

HINDI. AYAW KO. WAG NA

matuto na tayo sa nangyari dati, wag ng hayaan maulit pa.

harapin ang problema, wag taguan wag layuan.

bakit ka ganyan?

pag napangiti mo ko, iba na toh. ipipikit ang mata at dadalin ang sarili sa mundo ng imahinasyon. iisipin kung paano aasta pag nakasama muli kita, sasabayan mabilis man o mabagal ang takbo mo. mas mahirap ka sabayan mas ginigusto ko. sumakit man o magkasakit, basta andiyan ka solve ako. pipilitin ko pang mapansin mo ang maliliit na galaw na gagawin ko. pagdating talaga sayo iba ang amats ko.

nalalabas ko ang aking pagkatao, ang kulit, ang madrama, ang gustong sabihin, kung ano ang nasa loob ng puso. madaling araw, gabi, hapon pwedeng pwede ka. ikaw ang numero unong yayakap sakin at magpapaalam na ok lang kung ano ang nararamdaman. napapagaan mo ang bigat na buhat buhat ko.

lumiliyab ang puso sa tuwing kasama. di mapinta ang ngiti ang kilig sa aking mukha.
bakit ka ganyan? marinig lang kita titigil na mundo ko at mapapatingin sayo.
sana hanggat sa pagtanda ko andiyan ka pa rin.

masarap pero mahirap

nilalapitan, tinatakbuhan
ikaw ang sumbungan
masaya, malungkot
ikaw ang laging andiyan

gabi gabi na ata kitang hinahanap
alam ko naman kung nasaan ka
ang di matagong ngiti
tuwing ika'y aking kapiling

mas lalo akong lumalayo
mas lalo kita namimiss
at pag andiyan ka na ulit
may kakaibang high

mahihilo ako sa sobrang saya
parang bata na nakawala sa hawla
ikaw ang may kasalanan
ang lakas mo sakin


sakit na ng ulo ko
ikaw, oo ikaw.
masarap kang kasama
pero mahirap mainlove sayo

Normal

magiilang buwan o isang taon na din na ganito ang sitwasyon. normal lang, parang ang tagal mo ng kasama sa picture ng buhay ko pero hindi naman talaga. nakikita lang kita sa entablado noon, nakakasalubong sa maliliit na daanan ng building na iyon, pasimpleng hi hello kaso di naman kita kilala pero ngayon makikita na kita kung saan saan bigla, makakasama at makakatawanan. di naman malayo na mangyari yun, normal lang.. diba?

presensya mo pa lang nangingiti ako. normal. natutuwa lang naman ako na andiyan ka nanaman. kahit wala naman talaga tayong pinaguusapan na seryoso masyado.
ayun ang mga pangaasar mo na yung mga ano mga kakaalam mo lang tungkol sakin pero cge simula yan ng pagiging close. normal pa rin.
pag gising ko inaasahan kong text mo ang bubungad sa screen ng cellphone ko. normal. masarap ka kausap, at alam ko natutuwa ka rin na kausap ako. normal, lagi ko namang sinisilip ang phone ko pagkagising na pagkagising ko.
ang abangan ang susunod na araw na makakasama kang tumambay sa "place to be" tapos magkwetuhan ng kung ano ano. mga experiences, jokes at kung ano. normal, ganun talaga pag nageenjoy ka hinahanap hanap mo.

pero ang ngitian ka habang malayo ang tingin mo, hindi ko masabing normal
ang saya ko lang

Pagod

kelan mo ba masasabi na dapat ng tapusin? dapat ng tigilan? pag pagod na? kasi walang ng drive to go on. wala ng energy to move, to do the same things or to think of new things to make it work. tatanggapin mo na lang na pagod ka.

i dont believe in such. im not saying this kasi im a person who is full of energy but listen...ang pagiging pagod means may ginagagawa ka at nagagawa...simula lang yan. nagiging pagod ka lang kasi walang nangyayari, i mean walang return yung ginagawa mo. hindi dapat yun, hindi dapat ganun ang habol mo. Do it because you want to not because you want something in return. Ang hirap pag ang heart mo expectant kaya lahat ng ginagawa mo baliwala.

prinsipyo ko sa buhay is someday i will be loved the way i love others. Kaya in every lover i love, every friend i love i give them what is due them, what i feel for them. I love you because i love loving you, if you dont feel the same way its okay :) but when i said i love you it means forever. i know myself being capable of giving the "unconditional love" because i have experienced unconditional love. how hurtful it is, how lovely it is. loving beyond what hurts you, loving beyond the loveliness. I dont force anyone to love me, i dont force myself to love anyone i just love them.

i never get tired of loving people even if it causes me heartaches, its all part of the plan. its just the beginning.
its like the arena where your strength is tested.

Pagod na ako, naiiyak nga ako eh. kasi ang pagod na nararamdaman ko is yung pagod dahil nahihirapan na ako sa mga kasama ko...i may hate people but in reality i cant, im mad yes but it'll pass. ang hirap! gusto ko ng mangbitch lang pero sandali lang yan. this is just the beginning...

lahat ng problema natatapos :)

nagkataon

naguusap tungkol sa girls ang mga kapatid ko, hanggang sa napunta sila sa usapang qualities, hanggang tanungin nila ako ano ang gusto ko sa isang lalaki.
sabi nung isa "ahhh chinese gusto ni ate"
nagkataon lang naman na magkasunod na chinese ang ex ko pero hindi ako mahilig sa chinese. mahilig ako sa chinito. pero hindi necessarily chinese.
sabi naman nung isa pa "photographer"
nagkataon lang din na photog din ang lumandi ulit sakin
pero yun napaisip ako sa pagkakataon na ito, ano nga ba ang type ko sa isang lalaki?

physical:
1. kelangan mas matangkad sakin (improve the clan!!)
2. hindi pwede payat,hindi pwedeng mataba. sakto lang
3. athletic, requirement ata sa pamilya namin ang marunong magbasketball
4. mukhang maangas na sweet (labo) or mabait na lokoloko ng onti
5. mabango kilikili :)
6. ayoko ng mahaba buhok, kalbo or short hair
7. ayoko sa mas maitim pa sa kapatid kong si rich at bodee.
8. huggable
9. hindi jologs magbihis (ok lang yung maporma ok lang din yung shirt and jeans)
10. at higit sa lahat, maganda ang mata ( hmmmm :) )

mental:
1. yung kaya ako, hindi yung kinakaya ko PARATI
2. yung kaya tanggapin yung pagmamahal ko na akala ng marami sobra. dapat ang pano ba? hmmm dapat ang jar of love niya ready pag umapaw o-ha o-ha
3. knows how to see problems in different views
4. ok lang seloso ng onti :)
5. game sa mga bagay na gusto ko ng gawin (travel, crazy things, ewan, spontaneity)
6. marunong tumahimik, marunong mag ingay
7. lets me and helps me
8. will accept my randomness, and weirdness and hyperness
9. is ready for my moody attacks (pms)
10. Sweet :) i love surprises

emotion/feelings/attitudes:
1. loves himself, so that he can love me
2. thinks, sometimes its okay to think :)
3. knows how to talk and let his feelings out
4. knows how to decide, and knows how to face consequences
5. can listen and pay attention (boys have short attentions spans)
6. knows how to say no, because im a yes person
7. medyo masungit sa iba except me and my family
8. thanks God im alive, and that he has me (awwww? pa cheezy)
9. Malambing kasi ako hindi malambing masyado, im learning
10. ako yung weakness niya

Spiritual:
1. fears God
2. loves God
3. knows God
4. walks with God
5. faithful

ewan madami pa siguro pero yan. yan lang muna ngayon. meron ganyan tao, alam ko meron.
kasi siya na yun pag nagkataon. YIKEEE