Birthday Month Symptoms

1. nawawala ang interest ko sa lahat pati sa pagsasayaw
2. pabalikbalik ako sa kusina pero wala lang
3. hindi ako makapag isip ng maayos
4. hindi ako mapakali
5. nagbibilang ng araw hanggang umabot ang kaarawan
6. i find my self walking in circles some time in a day
7. feeling ko busy ako pero hindi (wala ako ginagawa)
8. tinatamad ako gumalaw
9. gusto ko mag-isa, magdrama
10. malungkot ako...

haaay birthday month...kala ko magbabago ka this year pero hindi. 10 days...pero 3:25am na pala so 9 days na lang. this time of the year where everything i hold so close to me drops to the floor and i go to a trance. para bang may ufo sa may ulunan ko at cinocontrol nila utak ko. or hindi siguro aligned ang mga planets at nagiiba ang behavior ko? whatdawhodaaaaaaaaaahhhhhh
hindi ko alam kung may sakit ako kasi itong paghinga ko iba, bigat ng puso ko, nagkakasalubong ang kilay ko...ayaw na, naiiyak na ako sa inis, dahil wala ako magawa kelangan ko talaga siya daanan. walang shortcut, walang fast lane, walang e-pass, walang turbo...walang fastforward, walang skip...pfft. sana july na!

feeling ko

feeling ko nabasa mo ang isa kong blog entry? or nagbabasa ka na ng blog ko recently? or baka feeling ko lang yun. well kung nagbabasa ka nga, hello :) kung hindi ka nagbabasa, sana mabasa mo ito...

seryoso ka kaya? alam ko kung pano ka umasta, pano ka gumalaw, minsan pano mag-isip kasi nakapinta sa mukha mo lahat. kahit na medyo abstract kang painting. kumbaga medyo familiar na ako sa tulad mo. bigla ata nagbago ang ihip ng hangin at ang abstract na madali ko basahin,hindi na abstract..mas nahihirapan akong kunin yung feel, yung gusto mong sabihin kahit na sabi ng madami sakin "hindi ba obvious?" obvious pero hindi ko magets. hindi ko alam kung joke ka? or jinojoke mo ko? hmmm hindi ako mahilig sa joke. hindi rin ako nakikipaglaro sayo. i cant read it so say it out loud.alam ko naman na iniisip mo pa kung ano gagawin mo. medyo bago din sayo kung nagkataon. mas mahirap pa sayo siguro kesa sakin. madami ding factors na bumabagabag sakin pero there's a part of me na ill take it. not for you, dont flatter yourself. nakita ko naman na nagbago ka in many ways. age doesn't define you're maturity, not even time. but its when you learn from the things you experience. i know somehow you've learned.
nafrufrustrate ako ng hindi naman dapat pero eto ako nagsusulat ng ganito.

settle the mind first then the heart. bago mo pasukin ang isang bagay dapat desidido ka.
you're a very driven person. when you want something you find ways to get it.
but when it comes to your heart...i dont know if you can manage it.
kaya mo kaya maging loyal?

tukmol

sakay pauwi galing ust. tahimik sa loob ng jeep. ang ingay lang na maririnig ay ang pagpreno, ang pag para at ang cd player ni manong driver...biglang "demonyo siya, habang buhay" natigil ako, at bglang naka-tune in ang tenga sa bibig niya. matanda yung katabi ko, payat, nakakalbo na o maputi buhok niya, naka-maong, at de kwelyo na pang-taas. tumahimik ulit. "pinitik ng putangina yung tenga ni tukmol, tamad kasi. tukmol kasi" hindi ko masabi kung baliw si tanda, or traumatized. "pinalo niya ng pinalo, hinawakan ang leeg, tapos hindi na gumalaw si tukmol" pinikit ko ang mata ko, pero naririnig ko pa rin. umurong ako ng onti pero katabi ko pa rin siya. ramdam ko ang sakit ng kwento ni tanda, ang kanyang nakita, siguro sayang din at di niya natulungan si tukmol. "maawa po kayo manong drayber, hanggang sa kanto, wala akong pera. maawa na kayo" bigla siya bumunot sa bulsa at naglabas ng marlboro black, sinindihan...

haaay tukmol, wala kang pera pero may pang bisyo ka. wala kang nagawa kaya ngayon nagkakalat ka. wala kang pamasahe pero asa loob ka ng jeep. tukmol, gamitin ang nakaraan para malampasan ang araw araw.

diretsong baluktot

dirediretso lang na baluktot. go lang ng go hanggang bumalik ka sa unang pinanggalingan mo.
ganun naman parati pakomplikado ng pakomplikado tapos babalik ulit sa basics.
buti na lang walang reset button or retry ang buhay kung hindi wala tayo natutunan, maspspoil lang. "if i only had another chance" bakit kelangan umasa sa 2nd chance? di mo inayos yung una.
pero its also a matter of accepting it. kaso may limitasyon wag abuso. tapos babanat ng "can we start things all over?" mas gusto ko pa yun eh kesa give me another chance kasi yung give me another chance soooper late na. better late than never ba? mag absent ka na lang forever. dropout ganun. nagpakalate ka pa. pumasok ka na lang sa ibang school. bakit kasi malalate pa kung alam mo naman na ayan na, malapit ka na tamaan ng truck titigan mo pa bago ka umiwas...at madeads. momoy na deads ka na. nasa sine ka? kanya kanyang storya ang tao, kanya kanyang pelikula. pero makinig ka your life story is like a movie, but not a movie. your life is not a movie, its reality. "ahh hindi documentary yung akin" tangina. documentary films document reality dumb dumb. ang hirap sa tao salita ng salita kala mo alam nila hindi naman. if you dont know what you're talking about then ask, wag mag marunong mapapahiya ka lang. pwede naman magtry pero sa close mo lang baka mapahiya ka. pero minsan sa close mo pa ikaw napapahiya kawawa ka naman. ang trick diyan is accept it. o sige nadapa ka infront of everybody accept it. shrug it off your shoulder. its a part of life you get to trip and fall. whats important is how you bounce back. parang bola lang yan. uuntog ka sa sahig bago ka umangat sa ere. tapos pag masyado na mataas ang tingin mo sa sarili mo, ayan uuntog ka ulit. pag naging mayabang, nasobrahan sa hangin. puputok ang bola. gigising ka na sa mahaba mong pantasya...masakit pala, nakakaiyak pala. masaya pala. ok pala eh. ganyan ang buhay diretsong baluktot. kaya interesting ang buhay you never know whats coming for you. nasa sayo na pano mo haharapin ang itatapon sayo. saya :) love to live

pianist

touch the right notes and we'll make music
press the right keys, pleasing you and me
play and make love to the instrument
gently but firmly fondle every range

let the melody sink in so start slow
feel whats with in and sway to the rhythm
closed eyes as you caress every tune
listening to your every heartbeat

hit the highest note to the lowest one
serenade me 'til the morning sun
the movement of your fingers draw me in
i go unstable as it reaches that perfect tone

dazzled i am with the squint of smile you display
hypnotized in the lovely music you play
o' dear pianist you lift my soul high
you have that charm that makes my heart fly...

Habang sober

binasa ko ang sinulat ko nung isang araw habang nakainom ako at di ko napigilan ang pag tawa ng malakas. anong kinalaman ng pagtakbo ng kotse? sa lakbay ng buhay ko minsan pumapalo ako sa 300km/h kasi feeling ko kulang ang oras. sa sobrang bilis nun possible na bumigay ang breaks at kung wala na ang break bibitawan na lang ang gas at hahayaang bumangga ako...mali pero para ipatakbo ko ng ganon kabilis ibig sabihin alam ko na ang mangyayari. baliw? alam ko na ang mangyayari pero tinuloy ko pa rin? yun ang tinatawag na risks, thrill and finding the joy it that spur of moment. napa-what daw na lang ako after ko basahin, naalala ko naman na nagblog ako pero hindi ko maalala yung huli kong linya na out of context talaga sa pinagsabi ko

"i miss showing my real smile...i wish i can have you soon"

nalungkot ako nung nabasa ko kasi somehow it meant im not happy. but im trying to be.. mas masakit pa dun pretending to be happy. gusto ko malaman kung pano ko nabitawan ang mga salitang iyon, at ang huling linya "i wish i can have you soon" just shows me longing to get that real smile again.

sino ba o ano? ewan ko. nahimasmasan ako sa linyang yon.

habang nakainom

2 red horse, isang san mig light at ilang happy peanuts ang nakain ko. hindi ko binabasa ang tnatype ko ngayon pero tingin ko naman tama ang tinatype ko. mahina talaga ako sa inumang beer....namamanhid na mukha ko. nakaktatlong san mig light pa lang ang tatay ko, si robin kasama ang dalawang kasambahay tag-iisang redhorse at tumigil na sila. hindi ko naman sinasabi na malakas ako uminom pero pinapanood ko lang sarili ko.

si mommy d masyadong natatakot na baka maging alcoholic ako pero maya't maya ang invitation sakin pag inom. ang labo lang talaga. ang daddy ko naman natatakot sakin uminom..una dahil malakas ako uminom. pangalawa, kung paano ako uuwi. pangatlo, baka iuwi ko pa ang kasama kong naguwi sakin.

masarap ang feeling ng nakainom kaya ko sabihin lahat ng gusto ko eh ng walang preno. lasing na ba ako? hindi pa mga tsong. tila nagsisimula pa lang ang inuman session ko.

kahit na sabihin nating wala ng preno tong sasakyan ko eh mabagal ang takbo ko so bitawan ko lang ang gas kung ganoon pa rin ang takbo kung bumangga man ako di ganoon kasakit dahil alam ko ang lahat. makakalayo pa ako, maaring makakalabas pa ako ng kotse.

sa bawat bote na nilalaklak ko, bawat kwento na aking ipamahigi..umiinom man o hindi paniwalaan niyo...dahil kahit umiinom ako sinasabi ko ang totoo...

totoo ata na habang umiinom masasabi mo ang lahat...pero kahit ganon pa man naitago ko pa rin ang lahat ng sikreto ko...

NONSENSE itong sinasabi ko di ko alam kung bakit binasa mo pa. pero salamat kasi kahit papano naisip mo na its worth your time reading it...pero sinubukan ko lang kung makakapagsulat ako habang nakainom..

i miss showing my real smile...i wish i can have you soon

Tricia of One more chance

halos lahat ata ng kilala ko gustong gusto tong movie na toh. para bang may laban si manny pacquiao, ang mundo tumitigil. at yun nga ang nangyari na knock out ako tumigil ang mundo, lalo na sa isang eksena na para bang de ja vu kung baga "nangyari na yun sakin ah, ilang beses pa"

Tricia: I love you

Popoy: (may onting delay alam mong hesitant kasi may iniisip)...love you

at boom! nakita ko sa mata ni tricia na alam niya na habang may project na pinagtratrabahuhan si popoy at basha medyo hindi imposible mangyari na mamiss nila ang isat isa. na yung "love you" ni popoy na yun sinasabi niya lang para makapagreply

the empty i love you.

holding onto nothing. pretending that there is something. trying to see a figure from the pitch black fall. its the strongest feeling that makes you weak inside...

tricia: mahal mo ba ako?

popoy: trish alam mong mahal kita

tricia: mahal mo ba siya?

popoy: hindi ko kayang makita kang nasasaktan

tricia: (pinikit mata ni popoy) para kung masaktan man ako di mo makita. mahal mo pa ba siya?

popoy: im so sorry

tricia knew the answer to her question but she was still hoping because she still loved popoy. why would you force someone to stay kung hindi naman siya magiging masaya, kung hindi naman pareho ang nararamdaman. kahit hindi magkasing sukat... kasi sa pagibig wala namang weighing scale, bakit kita ay este ni tricia pipilitin mahalin siya ni popoy kung alam niyang si basha talaga ang laman ng puso niya.

the right questions get the right answers.

you'd close your eyes, but you'd still hear it. you can be okay but you'd still feel it. you try put your heart to sleep to rest but its so alive beating because its hurting.

tangina ni popoy at basha nandamay pa.

Eto nanaman tayo

isang malaki at mabigat na tanong, bigla akong napaupo at napaisip.

handa na ba ko ulit? kayanin ko ba ang hamon ito na isa ring pangako?

minsan ng napasakin ang isang tulad mo, ngayon at nagbabalik...mahirap magsabi ng oo.

nanahimik ako ng ilang sandali, at nag bitaw ng ilang salita pero parang wala kang narinig.

eto nanaman tayo.

hindi ko alam kung ikaw ang naririnig ko o ang bibig mo lamang.

hindi ko alam kung bumaba ba ang kisame o bumigat yung pakiramdam sa kwarto.

gusto ko sana lumabas ng kwarto pero walang pintuan.

wala akong ibang choice kung hindi pakinggan ang gusto mong sabihin at gusto mong malaman ko.

dada ka ng dada may nakikinig ba? naririnig ko ba? nasasabi mo ba ang gusto mong iparating?

hirap akong humindi pero eto na ata ang unang pagkakataon

magdidive ba ako sa pool na may sign na 2ft? kakagat ba ako sa sandwich na alam kong puro gulay ang laman? manunuod ba ako ng 12pm sa abs kung alam kong mabwibwiset nanaman ako kay willie?

HINDI. AYAW KO. WAG NA

matuto na tayo sa nangyari dati, wag ng hayaan maulit pa.

harapin ang problema, wag taguan wag layuan.

kotse

mga pormadong kotse na may kanya kanyang special features mula sa kaha, sa gulong, sa interior at sa kung hanggang saan pwedeng ito itakbo. ang daming kotse na pwede ko sakyan pero pinapapili lang ako ng isa...hindi ba pwedeng isa per day ang kotse ko? para hindi ako magiisip pag color coding. hindi ba pwedeng dalawa para salit salit. gulo ng isipan hindi maunawaan...sabay sabay ko kasi sila tinitignan. anong kotse nga ba ang mas matimbang? anong kotse ba ang mas ok sa safety features? para pag nabangga onting untog lang buhay pa. anong kotse ba yung makakasabay sa bilis na gusto ko? one of a kind ang mga kotseng ganun, mahal kung nagkataon. anong kotse ang pwede ko itago at imaintain hanggang pag tanda ko?

parang nasa car show ang puso ko ngayon. makikita mo ang family car, ang sedan na pang dalawahan lang, ang pick up para sa maramihan, ang van para sa biyahe, ang naka set up ng magandang sounds na kotse, at madami pang ibang kotse na umaaligid.

anong kotse sasakyan ko...eh teka marunong na ba ako magdrive?

asado siopao

sana nahahawakan ang luha para mas kaya kong kontrolin
kung kelan ko hahayaan pumatak sa sahig, kung kelan ko dapat itago muna
pero may rason kung bakit hindi mo buong buo macontrol ang pagpatak ng luha sa mga mata
kasi hindi mo madadaya na mapakita kung kelan tuwang tuwa ka na at kelan nalulungkot ka na talaga.

isang araw bago ang gabi para sa mga aalis....
Nicolai: ehhhh ayoko na, naiiyak na ako. iyakin pa naman ako
Lester: anong iyakin? HINDI NGA EH. diba hindi ka umiiyak pag kakabreak lang
Nicolai: hindi naman kasi kaiyakiyak yun, feeling ko manhid tlga ako sa mga bagay na ganun. eh eto mga ganito naiiyak ako...

umupo ako sa nagiisang upuan sa stage, kinuha ang mic pero bago ako magsimula magsalita tinignan ko sila...tinignan ko yung mga mukhang nagpasaya sakin, nagpahirap sa buhay ko, mga mukhang gusto ko lagi kong nakikitang nakangiti...hmmmm hinga malalim. patago kong kinagat ko yung dila ko..

hindi ko alam sasabihin ko sakanila, kasi ayoko pa umalis. ayokong isipin nila na iiwan ko sila. kung wala lang expiration date ang pagstay edi kasama ko pa rin sila. bakit kasi nauna ako ng isang batch. bakit ang bigat bigat sa loob, kakaiba tong upuan toh mapapaupo ka talaga, itong mic naman para mapalakas ang boses kasi wala ka tlga masasabi...anak ng puta oh.

"hi guys, are you still awake. hello hello" ang energetic na ako ang nagsalita. tangina naman eh ang hirap ilabas ng nararamdaman ko...ang hirap. buti na lang may speech ako na prepare kahit papano sa mga medyo naging close ko, kasi kung wala malamang umiiyak na lang ako sa stage...
matapos ko bigyan ng speech yung 15+ na yun...natira na lang ang 3 taong pinaka malapit sa puso ko sa varsi, sa photogs section....si josa, si lester at si paul...

dun ko lang naramdaman na posible pala bumigat ang labi. pano pa kaya si angelina jolie na may malaking labi? (sumisigaw ng mommy!!! ang puso ko) hinayaan ko na, buhos na gripo na kung gripo.

hindi naman kasi bawal umiyak. wala naman nagsabi na wag ako umiyak.

josa, beb. naging close tayo dahil we HAD something in common. you're one tough beautiful girl, soon to be a lady. ngayon na mag-18 ka na be responsible of your actions. kung pwede lang wag ka muna magkaboyfriend tapusin mo muna pag-aaral mo. hindi ko akalain magiging close tayo dahil sa kung ano nangyari before, kilala na nga natin ang isat isa, nagkatinginan na tayo pero hindi pa ikaw si beb nun. you'll be happy even without a guy, college is the time for friends and to build who you are. ibibigay ang puso sa taong mahal mo, alagaan mo toh. kasi you're heart is one treasure, you deserve someone who will love you and make you feel proud to be you.
beautiful and talented, beb you are blessed with these two things. I love you so much, ill miss you. kwekwentuhan pa rin kita tungkol sa mga dumadating at pumapapel na lalaki sa buhay ko...hayaan mo kong takbuhan kita ha? onti lang kasi kayong tinatakbuhan ko eh. (yakaaap)

DYI!!! ang nagiisa at natitira kong kabatch. kahit ang bagal bagal mo kumain, kahit puro sorry ang naririnig ko pag may nakakalimutan ka, kahit ang bi mo sakin sa pag yosi (joke lang) tinitiis kita kasi ikaw si DYI eh :) sabi mo nung gabing naginuman tayo sa caylabne mahal mo ko mahal mo ko dyi soooper love din kita...imagine isang text mo lang na bitch yung taga science nung pautakan nagcut ako para syo ayokong binubully at binibitch kayo...mamimiss ko yun. tayo na lang ang magkabatch, mawawala pa ako. sorry....hindi naman kita iiwan eh, aalis lang ako ng V pero babalik pa rin ako sainyo. tayong tatlo pa rin ang magkabatch matibay na bond yun. dyi? wag ka iiyak...Thank you kasi ikaw ang naging kabatch ko, thankful kasi 3 lang tayo. sorry ulit. uulitin ko mahal kita. ill miss you my dear batchmate.

Paul, you suck talaga as my editor. and yes you said it you are not a good leader because you're one selfish person. hindi naman kelangan ikaw lahat magcover eh, pwede ishare. gumawa ka ng systema mo, you bring others up as you become great because thats the only way to be greater. Alam mo ba na you're one of the grave reasons why i wanted to leave varsi? me being there and you staying there is making me feel hate more which means more stress for me. my last year in varsi sucked big time because of you...you made my last year not enjoyable...wag ka magalala di na kita mumurahin. hindi ko kaya. i said you're one of the reasons why i wanted to quit, but also one of the reasons why i stayed. magpapatalo ba ako sa isang tulad mo? syempre hindi. you're one of my closest friend. in fact you're the one who got me here. kahit gago ka, kahit user kang friend, kahit nagaway tayo, kahit nagkaissue...i look beyond that coz you are my friend. mamaw? Thank you for making me be a part of this family. thank you for making me feel sucky because it made me strive better. i hate you, but i also love you mamaw. ill always be your friend, ill always be here when you need me.


....magang maga ang mata ko...pulang pula mukha ko .... asado siopao anyone?

Buhok

Handa ka na ba?

ang tanong ni Hektor ang baklang nakahawak sa naka-pony tail kong buhok.

Handa na.

ang sagot ko habang may malaking ngiti sa aking mukha

next thing i knew, andun na yung ponytail ko sa harapan ko at nagiging presko na ang pakiramdam ko. pero wait parang mukha atang bunot yung buhok ko...

pwedeng hindi one length?

tanong ko kay hektor pagbalik niya sa upuan ko kasi para siyang hustler na tatatlo ata kaming ginugupitan niya

hindi pa tapos, aayusin pa natin yan.

kala mo naman teamwork kami ng gupitan niya ako

tinignan ko yung salamin sa harap ko para tignan ko yung mga kasama kong nagpapagupit

pagtingin ko sa kanan ko andun si hektor kakatapos lang ata irazor yung buhok nung batang lalaki.

zzzzzzzzzzzzzhhhhhhhhh mali pala buhok ko pala irarazor niya...

nakiliti ako kasi 1st time experience ang irazor ang buhok ko.

pinowderan ako at boom!

my decision to have my hair cut this short goes deeper...

when you decide about something, you think about it.

dont haste, stand up on your decision.

be firm and dont let any words from other mouths serenade, tempt or bring you down.

you are decided, go for it!

im rockin' the hair :)

BUNSO

Sinisigaw ko ng malakas...BUNSO!!

oo dalawa kayong bunso sa paningin ko wala akong pakielam kung hindi kayo magka-age ah basta baby ko kayo.

kanina nagiinuman kaming pamilya. masaya nagaasaran kaming lahat, gustong gusto ko pag pinagtutulungan namin tatay namin eh. masaya yun :) lalo na pag niloloko namin na para siyang si papa. eh lakas mangasar ni rich tinawag ko tuloy siyang BRIX! (pangalan ng tatay ko) eh mabilis pumick up si rich, sigaw siya kay daddy ng "SONNY" (pangalan ng lolo ko) tawanan nanaman kami

bigla ako kinalabit ng daddy "nung kami pa lang ng mommy mo, sabi ko sakanya na gusto ko makasama ko mga anak ko uminom...ilang taon pa nung buhay ka na at si robin gusto ko pati asawa niyo makasama ko uminom" edi syempre natuwa naman ako biglang "pero tangina! ayoko pa toh mawala, akin na muna kayo" bigla akong "CHEERS daddy!!"

dad, gusto ko sabihin sayo kanina na lagi naman kami para sayo. period ayoko na magsalita at magexplain. mahal kita alam mo naman yun...sobra... hindi ko lang talaga alam pano kita lambingin. kaya sa simpleng pagholding hands ko sayo, pag yakap sa likod, pag kagat ng likod mo na sobrang bihira at nagagalit ka pa eh isipin mo ng lambing ko na yun. pero sobra..sobrang mahal kita.

at dun ko naisip...parang lahat sila bunso sa paningin ko. pati daddy ko, at mommy ko. lahat sila priority....lahat sila uunahin ko. kahit na matanda na sila, ipagtatanggol ko sila. kahit na may girlfriend na at matanda na sobra magulang ko eh ikikiss ko pa rin sila sa lips...wala akong pakielam. tangina lang talaga sa mga magkakaroon ng violent reaction sa sinasabi ko.

pero Mom, Dad, Robin, Bodee, Rich and Zach. I love you, these words are enough. I love you.

I love you forever.

Happy birthday Rich and Zach :)

Stoplight

STOP LIGHT

Malayo pa lang kitang kita green na ilaw. Humarurot ang kotse ko palapit ng palapit naging yellow…bumagal ang takbo ko. dahan dahan ko ng inaapakan ang breaks. Tapos pula…hanggang dun lang ako sa linya.

Sa malayo maganda siya, nakasama mo ng matagal nakikita mo na ang detalye ng mukha at pagkatao niya. hanggang huminto ko kasi hindi mo pala trip.

Ang dami mong alam salita ka ng salita. Sa dami ng makakausap sa mundo nagsasawa ka na kakapaulit ulit. Ayan na nahimik ka.

Uyy uso bili ka, suot ka naman. Pormado. Lakad ka ng lakad sa mall may dip ala bagay sayo. di mo na sinuot ulit yung “uso”

Bagong yosi ka lang. isang stick pa, isang stick pa. isang kaha pa. isang rim pa. hala sige hits lang. hanggang sa hirap ka na huminga. Titigil ka o mamamatay ka.

Isang shot lang, isang bote ng beer. Masarap? Shot pa shot pa! isa pang case ng red horse. Hanggang gumegewang na lakad mo…dahan dahan ng prumoproseso ang utak mo. tapos wala na, past out.

Sa umpisa masaya kayo. harurot ka naman “forever na toh” Tumagal ng tumagal nawawala na ang kilig, dahan dahan ng nawawala ang pagmamahal. Tumigil ka hinayaan mo na siya tumakbo, dun ka na lang kung saan ka huminto.

Go bata ka pa, slow down tumatanda ka na, stop matanda ka na

____

bakit ba tinawag na stop light kung may go at slow down?

kasi kung walang go at slow down, walang silbi ang stoplight.

kung walang stop, lahat na lang naka-go, lahat naka-slow down. di na natuto tumigil

Psssst, Papa

psssst papa

hindi mo kelangan sumagot makinig ka lang

masaya naman ako ngayon, pero pag naaalala kita naglalaro na yung emotion ko. para bang nagtutug of war sa iiyak o masaya. kung hahayaan ko bang tumulo luha ko or tatandaan na lang ang pagpapatawa mo. bakit ka ba nawala? pamacho ka pa kasi eh...ayaw mo kami magworry, gets ko na yun. pero para saan pa ang pamilya kung hindi kami magwoworry? natural lang naman yun samin eh...we love you

huuuuy...paps.

idol kita, alam ko alam mo yun. mana ako sayo eh...nakakainis nga pati pamacho mo namana ko eh. tulad mo mas naglalabas ka ng takot, ng kaba, ng pangamba sa mga kaibagan mo...PAPA naman eh.

nasasaktan ako ngayon...ayoko yung nakikita ko. ayoko yung nangyayari...pero sabi mo nga i was placed here for a reason. nung iba nagsabi nun parang yada yada lang nila eh, nung ikaw nagsabi tumatak sa puso ko eh.

paps, i hope i made you proud. i really wish you were there nung graduation ko...

namimiss lang kta, namimiss pa rin kita. hindi ako makagetover pa rin. sa totoo lang hindi ko pa rin tanggap. nagtatago ka lang ba? tinetest mo ba kami?

kung asan ka man alagaan mo sarili mo ah, wag pa macho. pwede humingi ng tulong, pwede maglabas ng sama ng loob.

I love you, papa.

PINK

PINK

i was always pink ranger in go go power rangers and let my younger girl cousins have yellow.

my hello kitty collection was all pink. i always thought the blue one was weird.

my first toys were pig stuffed toys, and guess what? they were pink!

i had a pink p.e. uniform during kindergarten which was my super favorite. it was a skort? skirt and shorts and it was pink.

to top my kindergarten life, i graduated in a pink toga :)

when i graduated college i had a pink ribbon on my dress.

PINK PINK PINK. i always had pink in my life, i grew up pink.

so why did i hate it?...

because everyone else wanted pink. and i never wanted to be like everyone else.

this is what you call setting your own norms.

i don't have to go with the flow of this world, id rather go against it.

its... much more fun, more thrills. takes a good and courageous heart to go for it.

but i wont neglect that im still a part of this world, id still wear pink.

i hate pink, im sorry.

i dont like to be everyone else, im sorry.

bakit ka ganyan?

pag napangiti mo ko, iba na toh. ipipikit ang mata at dadalin ang sarili sa mundo ng imahinasyon. iisipin kung paano aasta pag nakasama muli kita, sasabayan mabilis man o mabagal ang takbo mo. mas mahirap ka sabayan mas ginigusto ko. sumakit man o magkasakit, basta andiyan ka solve ako. pipilitin ko pang mapansin mo ang maliliit na galaw na gagawin ko. pagdating talaga sayo iba ang amats ko.

nalalabas ko ang aking pagkatao, ang kulit, ang madrama, ang gustong sabihin, kung ano ang nasa loob ng puso. madaling araw, gabi, hapon pwedeng pwede ka. ikaw ang numero unong yayakap sakin at magpapaalam na ok lang kung ano ang nararamdaman. napapagaan mo ang bigat na buhat buhat ko.

lumiliyab ang puso sa tuwing kasama. di mapinta ang ngiti ang kilig sa aking mukha.
bakit ka ganyan? marinig lang kita titigil na mundo ko at mapapatingin sayo.
sana hanggat sa pagtanda ko andiyan ka pa rin.

BACKSTAGE crew

A lot of things happen backstage. Watchout for BACKSTAGE CREW's dance videos soon on youtube :)

wag muna please

may tatlong kwarto dito sa bahay. isa para sa magulang ko, isa para sakin, isa para sa apat kong kapatid. halatang halata naman na mas malaki yung space ko kasi wala akong kahati diba?:)

ehh minsan ayoko matulog mag-isa, kaya sinisiksik ko sarili ko sa kwarto ng mga kapatid ko, tulad kagabi...

Pinagmamasdan ko ang mga mukha nila habang tulog. Ang babait ng mga itsura..tahimik nila. lumalaki na mga kapatid ko..hirap na ako sumiksik sakanila...

natigil ako sa nasabi kong iyon "lumalaki na mga kapatid ko, hirap na akong sumiksik sakanila"

tinignan ko ulit ang mga mukha nila isa isa.

Yung isa may girlfriend - hindi ko na masiksik sarili ko sakanya kasi wala ng inisip kundi yung gelpren niya. minsan nakakainis na nga eh, tatawag sa bahay nung girl para lang sabihin na kakain siya. (woooh sakit sa ulo)

yung isa naman sarili - lahat tinatago sa sarili. ayaw ako yakapin, ayaw ako i-kiss...bakit? ilan taon ka pa lang ah! tapos tanongin ko kung ano problema maglalakad palayo sakin. eh dati pag umiyak ka tatakbo ka sakin para magsumbong!

bad ass bro - kaya na daw niya ang buhay niya..daming bisyo. tinanong siya kung ano dapat gawin sa mga bata na pasaway, sagot niya "pagsabihan" pero biglang banat na ayaw siyang pinbagsasabihan. Kaya na daw niya.

gaya gaya - kung ano ang makita ginagaya. hindi mo rin naman masisi, turuan ko ng bagay bagay eh hindi naman niya trip kasi girl ako.

...never ako nakipagsiksikan pero hindi...sa mga kapatid ko kahit may asawa at anak na sila. yayakapin ko pa rin sila, iuupo ko sila pag gusto nila ng may kausap sa problema nila, pagsasabihan ko pa rin kung anong tama at mali, at kahit girl ako, i can try to do what a guy can do... wag kayo magmadali tumanda please?

namimiss ko kayo eh.

Hinahabol na Init

Dahan dahan mong ginagapang
nilalandi ang bawat detalye ng katawan
pabalik balik na hampas
Natatamo ang makulay na landas

Malambing na halik
Yakap na gigil
Iyong matamis na tingin
Dinadala ako ng hangin

Ikaw ang nagpupuno
sa agwat sa ating pagitan
ramdam ko ang bawat galaw mo
Pinagmamasdan na lamang kita

O' dalampasigan
sarap mong pagmasdan
ang indak ng iyong alon
mahirap layuan